Home / archiefcentraal / spijkerschrift huiselijk hart

spijkerschrift huiselijk hart

Wij zijn echt toe aan een huis buitenaf, is mijn conclusie wanneer ik de woonkamer inkijk. Niet dat het op dat moment een zwijnestal was, hoogstens een beetje chaos. En daar tussen de kinderen en het speelgoed zwiepzwappen een aantal knaagdieren met een rondslingerende hond. Tot die constatering kwam ik eerder deze week toen een vriendinnetje van Juniorzus me opgewekt meldde dat ze het wel leuk vond bij ons op de kinderboerderij.

Sinds Moederdag is de veestapel compleet met twee kippen. Vanwege de verse eieren en het lieflijke getokkel. De kinderen zijn maar wat druk met de kakelende tantes, in huis en daarbuiten. Dat geeft wat extra’s in de vorm van een besmeerde vloer, maar ik klaag niet, vind het wel gezellig. En met de huizenmarkt die langzaam tot weinig aantrekt zit het er voorlopig niet in dat we de omgeving aan de dieren kunnen gaan aanpassen.

Dan maar met de stroom mee. Gaat het niet in de lengte, dan moet het maar in de breedte, is mijn devies. Al was dat niet altijd mijn gedachte geweest. Heel lang lag die nog gesetteld in Brazilië, in het verre Zuid Amerika, waar ik na vier jaar nog steeds heimwee naar had, na ons verblijf van een jaar. Daar was het leven goed, daar was het leven beter.

Onlangs ben ik terug geweest met een koffer vol herinneringen. Ik genoot met volle teugen. Terug naar ons geliefde woning, de woonomgeving, supermarkt en de promenade langs het strand met zijn restaurants en hotels. Maar ik was vergeten hoe anders het leven daar was. Vergeten het verstofte kapotte straatbeeld met vergrendelde muren. Vergeten de rijstijl. Vergeten hoe het is om telkens over je schouder te kijken. Brazilië heeft geen last van een recessie, maar veiligheid is er niet beter op geworden. Ondanks alles heb ik er naar mijn zin gehad, het was goed om alles en iedereen even weer terug te zien in het juiste perspectief.

Thuis is waar je hart is, dat besef komt op het moment wanneer ik letterlijk weer op Nederlandse grond sta. Toentertijd vroor het min tien bij terugkomst, en in mijn hoofd ontstond een depressie met een verlangen naar de warme gezellige tijd van weleer. Nu schijnt de zon weer en zie ik de Hollandse blauwe luchten en ik heb zin om naar huis te gaan. De herinneringen zijn voorbij de Atlantische oceaan gebleven en mijn hart heb ik weer mee terug genomen.

Ik ben weer thuis. Waar dat ook gaat zijn.

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.