Home / archiefcentraal / ko scheele we hebben allemaal wat

ko scheele we hebben allemaal wat

Het is een vreemd vooroordeel dat kinderen van het speciaal onderwijs niet over hun toekomst willen of zelfs kunnen praten. Sommigen brengen de krant rond, maar willen dat niet tot hun pensioen doen. Dan biedt de school perspectief. Natuurlijk hebben ze ook wel eens een baaldag. Wie niet? Maar ze zien het nut van school beslist in. “Je leert er voor later”. En daarover hebben ze al nagedacht. “Ik wil kok worden,” zegt een jongen. En hij begrijpt dat dit iets meer is dan een paar kooklessen.

Ik was ook benieuwd naar hun ervaringen met openbaar vervoer en de fiets. Voor hen is zelfstandig reizen niet altijd weggelegd, maar als het kan… Het is niet alleen een geweldige impuls voor hun zelfvertrouwen, maar ze worden er ook fitter door en dat is natuurlijk goed voor het leren op school. Ik was bijzonder verrast bij hun motivatie om waar mogelijk met de fiets te gaan. Er is zelfs een leerling die dagelijks 26 kilometer fietst!

Ik las: “We hebben allemaal wat” en dat klopt. We hebben allemaal wel iets dat door anderen als afwijkend wordt beschouwd. Het wordt pas een probleem als je je fixeert op dat verschil. Eén van de meest indrukwekkende boeken die ik gelezen heb, is van de Zwitser, Max Frisch: “Andorra”. Frisch vertelt over hoe het gaat met verschillen. Al snel wordt een verschil op een groep geplakt, dat gaat over in een vooroordeel. Men verdiept zich niet in het leven met verschillen, maar probeert door vooroordelen zijn eigen onzekerheid weg te poetsen. Het begint –soms- onschuldig en eindigt vreselijk. De vraag is: hoe waarderen wij verschillen, hoe gaan wij daar mee om?

“We hebben allemaal wat”. Dat kan je ook positief duiden. We hebben allemaal wel talenten, en de opgave is: hoe ontwikkelen we die? In mijn schooltijd was achter mijn school, tegen de bosrand, een aparte school. Die heette BLO. Wij hadden geen contact met de kinderen van die school, want die waren ‘anders’. Het was een tijd dat met de beste bedoelingen kinderen apart werden gezet, zodat ze nog enigszins nuttig konden worden bezig gehouden. Inmiddels zijn we ruim veertig jaar verder en worden er prachtige pogingen gedaan om kinderen, met alle verschillende mogelijkheden die ze hebben, uit te dagen om deel te nemen aan onze samenleving. Natuurlijk zie ik ook wel dat dit zijn grenzen heeft. Maar laten we het ideaal van het zien van mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden toch maar zo goed als mogelijk vasthouden. We hebben allemaal wel wat, en laten we dat vooral waarderen!

Ko Scheele, k.scheele@ommen.nl

Lees ook

Politiek Verwoord: VOV

OMMEN – Verschillende politieke partijen uit de gemeente geven hun actuele standpunten weer. In deze …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.