Home / archiefcentraal / column toos werkloos help werkloos en nu

column toos werkloos help werkloos en nu

Voor je heb je de eerste bijdrage van onze nieuwe columnist: Toos Werkloos. Op deze plek zal zij wekelijks vertellen over haar belevenissen als werkzoekende. Totdat zij weer een baan heeft gevonden natuurlijk…

Het is vandaag 15 februari, de dag dat mijn tijdelijke contract afloopt en ik dus echt in de WW beland. ‘Echt’ omdat ik dat moment vier maanden geleden heb kunnen uitstellen door een tijdelijke arbeidsovereenkomst aan te gaan.

3 juli 2012, 15.30 uur: “Toos, heb je even tijd?” De adjunct-directeur haalt me van mijn werkplek en leidt me naar haar kamer. Daar zie ik haar collega-adjunct zitten en ik zucht: “Oh nee, toch, dit is niet goed!” Hij beaamt dit en ik mag gaan zitten. Ik krijg eerst een mooie inleiding over hoe slecht de markt is en dat dit ook zijn weerslag heeft op het bedrijf waar ik werk. Er is ons allen gevraagd tien procent van ons salaris in te leveren en dat heeft het merendeel – op een paar hielenlikkers na – niet geaccepteerd. Het is dus duidelijk dat er maatregelen getroffen moeten worden. Ondertussen kan ik alleen maar denken: “Waarom ik? En nu?” Dan komt de mededeling dat het hen erg spijt, dat ik altijd een enorm gewaardeerde collega ben geweest, maar dat ze keuzes hebben moeten maken: er wordt voor mij een ontslagaanvraag gedaan. Op dat moment wil ik alleen nog maar weg uit die rotkamer en naar huis. Ik voel tranen opkomen, maar dat gaat me toch echt niet gebeuren! Ik luister lijdzaam naar hun verdere verhaal en hoor dat ik vrijgesteld word van werkzaamheden.

Voordat ik het weet sta ik buiten en loop richting mijn kantoor, waar ik eerst de directiesecretaresse tref. Ze kijkt me medelijdend aan en ik kan haar alleen maar haten. Haten, omdat zij al wist wat er stond te gebeuren. En op dat moment gebeurt wat ik niet wilde: ik begin te huilen, uit pure frustratie en woede. Ze probeert me te troosten en ik probeer me zo snel mogelijk te beheersen. Ik pak wat spulletjes, mijn tas en jas. Beneden kom ik langs de receptioniste, die net een telefoontje voor me heeft. Ik zeg haar dat ik diegene niet te woord kan staan en ze ziet aan me dat er iets is. Als ik haar mijn verhaal doe, begint ook zij te huilen en vertelt dat haar leidinggevende ook net gehoord heeft dat hij bij deze ontslagronde zit. Na met hem gepraat te hebben, loop ik tergend langzaam naar mijn auto.

Onderweg krijg ik toevallig een telefoontje van een collega, die ik vertel dat ze mijn leidinggevende maar moet bellen met haar vragen. Ik voel de opwinding in haar stem als ik het complete verhaal vertel. Het steekt me dat ze nauwelijks interesse heeft in wat het met mij doet en ik sluit het gesprek snel af. Eenmaal thuis gekomen dringt het tot me door: na 23 jaar aaneengesloten gewerkt te hebben, krijg ik ontslag! Ik ben 45 jaar, wil een parttime baan en de markt is super-slecht. Help!

Toos W.

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.