Home / archiefcentraal / spijkerschrift beeldenstorm

spijkerschrift beeldenstorm

.

De gemeente was destijds ontsteld en wist snel de lege plek op te vullen met een nieuw kunstwerk.

De bepaling daarvan ging zeer democratisch. Een ambtenaar kwam deze zomer aan de deur met de heugelijke mededeling dat de buurt een keuze mocht maken uit een – vooraf – geselecteerde kunstcollectie.

En dat was best een moeilijke beslissing, vond ik. Je mocht kiezen uit: redelijk, bedenkelijk en afschuwelijk. Wat mij wel verbaasde was de materiaalkeuze, er werd wederom gekozen voor brons. In tijden van recessie moet je natuurlijk mensen aan het werk houden, zal de gemeente gedacht hebben. En de ambtenaar zelf bracht de oplossing dat de gemeente zich voor diefstal had verzekerd en dat het dus niets uitmaakte. Lekker, nu weet ik waarom ik hondenbelasting betaal.

De keuze was bepaald en het veel beklaagde kunstwerk werd geplaatst en nog geen vier weken later werd het weer van zijn sokkel ontvreemd. Daar keek een ieder niet echt vreemd van op, en hoofdschuddend liep ik al zuchtend met de hond langs de rotonde. Het hele gebeuren vond ik ronduit belachelijk. Maar ja, daar stond wel weer een lege sokkel.

Na het afwachten of iemand een grap had uitgehaald, een forensisch sporenonderzoek en rondom de rotonde alle sloten te hebben geïnspecteerd kon door de gemeente de conclusie diefstal dan toch niet langer ontkennen. En nu vele, vele maanden later staat de sokkel er stil en verlaten bij. Menig plan heeft de revue al gepasseerd, maar een ieder – in ieder geval ik – stelt dat de plek alleen mag worden opgevuld door een prachtige pauw. Ter nagedachtenis aan een markant buurtpersoon die een voorliefde had voor deze dieren, en waar de buurt heugenswaardige herinneringen aan bewaart. Geen bronzen uitvoering, lijkt me.

Maar hoelang duurt het voordat er weer een kunststuk prijkt? Bij Hannes duurde het best lang voordat hij weer verlangend naar de Vecht mocht staren en ik staar liever niet weer naar een pronkstuk waarbij ik al haast ga hopen die gaat verdwijnen. Zonde van het geld en de moeite. In de tussentijd heb ik zo mijn eigen oplossing bedacht en deze houdt best lang stand.

Het roept inmiddels her en der al wat vragen op en ik geniet van deze commotie. Het stelt niet veel voor en het idee was zo geboren. Kosten zijn nul komma nul, en dat is tegenwoordig toch de kunst? Als in een oranje K, had ik zo gedacht…

En wat schetst mijn verbazing als ik weer over de rotonde speur, knipper nogmaals met mijn ogen. De cementen Kat is er ook al vandoor.

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.