Home / archiefcentraal / spijkerschrift jaarlijks tijdsbesef

spijkerschrift jaarlijks tijdsbesef

Of ik haar nog herken, vraagt mijn vroegere oppasadres wanneer ik haar dochter zie. Voor me staat een jonge vrouw, haar handen koesterend om haar buik geslagen. In mijn herinnering zie ik haar dochter in een roze pyjamaatje met een blonde paardenstaart geslingerd in een krul. Chips en Sesamstraat. Nu staat datzelfde meisje voor me. Opgegroeid tot een mooie dame met verborgen in haar schoot het begin van een nieuwe generatie.

“Jeetje, dat is lang geleden,” Ik kijk haar aan en probeer nog iets van toen te herkennen. Leuk om te zien hoe ze is opgegroeid tot de persoon die ze is. “Je merkt zeker nu dat je ouder bent geworden,” veronderstelt het inmiddels volwassen meisje. “Niet echt,” vertel ik haar, “Wel dat de tijd heel snel is gegaan.” En ik frunnik aan wat grijze haren, die zich niet laten verstoppen achter mijn oren.

Terwijl we nog even nakeuvelen en tenslotte afscheid nemen, moet ik denken aan mijn vroegere leerkracht die ik door de ogen van een tienjarig meisje oud vond. En hoe de tijd een grapje met je uithaalt als je dezelfde leraar weer tegenkomt in de klas van je eigen kind. En plots veel jonger lijkt. Natuurlijk wil ik weten hoe oud die man toen was. Dan blijkt uit zijn antwoord dat hij vers van de Pabo kwam. Drieëntwintig jaar oud was. Een broekie dus. En nu vind ik hem tijdloos. Leeftijd schatten wordt steeds moeilijker. Behalve voor kinderen.

Mensen hoor ik vaak zeggen dat de tijd zo snel gaat. Heeft dat met de Maya kalender te maken? Bevinden we ons in een tijdspiraal die afloopt of komt het wellicht omdat we geen kind meer zijn? In mijn herinneringen leek mijn kindertijd zo eindeloos. De zaterdag begon met buitenspelen en er kwam maar geen einde aan die dagen. Er was geen klok die tikte en geen agenda die dramde, en daar was ook geen tijd voor want we waren druk met hutten bouwen en vuurtje stoken. ‘s Avonds met fris gewassen lijfjes voor de tv met een bakkie chips. Lekker.

De tijd vliegt, dat is me wel duidelijk want binnenkort vier ik mijn verjaardag, alweer. Alsof er geen jaar is verstreken. Met een rimpeltje extra en een paar nieuwe grijze haren. Jarig zijn in de herfst is niet handig met al die verkleurde vallende blaadjes. Word weer een jaar ouder. Maar ik monter op als ik bedenk dat ik er een jaartje bijkrijg. Tijd is relatief, het is maar net hoe je er tegenaan kijkt. Carpe Diem!

[i]“Wees wijs, zeef de wijn en tot een kort tijdsbestek

moet je je lange termijn inkorten. Terwijl wij praten ontsnapt de jaloerse

tijd: pluk de dag en reken zo min mogelijk op morgen…”

Horatius[/i]

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.