Home / archiefcentraal / spijkerschrift beroofd en berooid brazilie 2

spijkerschrift beroofd en berooid brazilie 2

Het is nog ochtend wanneer ik met mijn zoon over de stoep richting ons huis loop. Het belooft een heerlijke warme dag te worden, alweer. De Braziliaanse ochtendstralen branden warm op onze ruggen. We zijn op de terugweg van de yoga. Mijn zoon was nieuwsgierig naar het beoefenen van yoga. En deze morgen mocht hij mee naar de les.

De yoga was prettig. Al kletsend zijn we op weg naar huis. Terwijl wij zo lopen ontdek ik dat we niet langer alleen zijn. Er klopt iets niet. Ik voel een moment van dreiging, er is iets wat mijn aandacht trekt. Capuchon met korte broek. Op het moment dat ik over mijn schouder kijkt, is de jongen heel dichtbij. Te dichtbij. Mijn zoon schrikt, maar raakt niet in paniek. Het enige wat we kunnen doen is onze handen omhoog en door blijven ademen. En voor we het kunnen beseffen is het voorbij. Secondewerk. Hij rukt het kettinkje van mijn hals en sprint ervandoor.

Ik sta stil en ben niet langer bij mezelf. Ik zie mezelf en mijn zoon staan. Op de met typisch Braziliaanse mozaïek betegelde stoep en de muur aan onze rechterzijde. De weg aan de linkerkant en aan de overkant daarvan de promenade met het strand. Golven rollen het strand op en glijden weer terug. Adem in, adem uit. De vrouw van de yogaleraar heeft alles gezien en rent als een gek achter de dief aan. Al schreeuwend: “houdt de dief!” in het Portugees. De wereld komt weer tot leven en ik vraag mijn zoon of het goed met hem gaat. Ik heb geen idee waar de vrouw naar toe is gegaan, maar als ik de hoek omloop zie ik aan de hoofden van de mensen waar de achtervolging zich ongeveer afspeelt. Met inmiddels de betrokkenheid van de militaire politie.

Ik weet niet wat te doen en of het zin heeft om wat te doen, besluit om maar weer verder naar huis te gaan. Ik weet niets en, bovenal, ik voel niets. De wereld draait door, maar ik sta stil. Het lijkt een boze droom. Ik bel mijn man op kantoor en vertel hem wat ons zojuist is overkomen. Het lijkt allemaal zo grappig opeens. Haha. Maar de grap is weg, en ik besef met een rotklap wat mij en mijn zoon zojuist is overkomen. Ik ben beroofd en hij is er getuige van geweest.

Later die ochtend staan de yogavrouw en een politieagent bij mij op de stoep. Of ik naar het bureau downtown wil komen om een verklaring af te leggen. De jongen is gepakt. Bij binnenkomst moet ik me verbergen, want de jonge dief mag mij niet zien, ik hem wel. Ze laten mij alle gegevens van hem zien, waar hij woont, wat voor werk zijn vader doet, alles. Hier doen ze niet zo moeilijk met de bescherming van persoonlijke gegevens. Het voelt als een vrijbrief, waar ik nooit gebruik van wil maken. Terwijl de papieren in orde worden gemaakt bekijk ik het kantoor. Bij binnenkomst viel mij de verzamelde auto-onderdelen al op en in het krappe kantoortje de bergen dossiers die opgestapeld staan tot bijna aan het plafond. Een krakkemikkige computer steunt en proest en de airco blaast op volle toeren. Vreemde wereld. Dubieus.

Mijn kettinkje kreeg ik terug bij het zetten van de laatste handtekening, maar die heb ik nooit meer gedragen. Daar kleefden te veel nare herinneringen aan. Ik hoop dat mijn toenmalige hulp met mijn gift aan haar hier meer plezier aan beleeft, ik hou het liever bij de fijne zonnige herinneringen.

Lees ook

Auto belandt in sloot langs N758 in Nieuwleusen

NIEUWLEUSEN – Een automobilist is maandagavond gewond geraakt na een ongeval op de N758 bij …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.