Home / archiefcentraal / ommenaar houdt dagboek bij op stelvio pas

ommenaar houdt dagboek bij op stelvio pas

De Stelvio-pas in Italië is een bekende, maar ook beruchte bergpas in Italië. Begin september werd hier een halve marathon gehouden, de lopers beklommen de zuidzijde van de pas, en na het overwinnen van 1533 hoogtemeters vanaf vertrek, ligt de top op 2758 meter.

Ommenaar Roel Gaasbeek van Sportrijk ging de uitdaging al voor de tweede keer aan. Hij stuurde ons zijn verslag.

Woensdagmorgen, 29 augustus 2012. Om 06.40 van huis vertrokken om mijn metgezel Henk de Kleine op te halen. Een periode van lange en zware trainingen is afgesloten. Vele malen heb ik een helling van 10 procent of meer hardlopend beklommen in Sportrijk, ons sportcentrum. Ook heb ik tempotrainingen op deze helling gedaan. Nu is het tijd voor het tweede deel: de gewenning aan grote hoogte.

Om exact 06.50 uur vertrekken we richting Italië- De Stelviopas.

’s Middags om 16.30 uur arriveren we in Lähn in Oostenrijk. Het leek ons een leuk dorpje om te overnachten en op donderdag een korte rit te hebben naar Bormio, onze verblijfplaats tot tenminste maandagmorgen.

Na ons geïnstalleerd te hebben, trekken we erop uit om een traingingsloop te doen. Zo zijn we ongeveer een uur bezig met rustige looppas op een hoogte van ongeveer 1100 meter. Het laatste deel gaat in tempo bergop—voor mijn gevoel net zo hoog als de loopband in Ommen. Het verschil: je staat als een vis op het droge naar lucht te happen. Juist wat we moeten hebben. Laat het lichaam maar voelen, dat er meer aan de zuurstofopname moet worden gewerkt.

Donderdagmorgen om 08.30 uur zijn we weer op pad.

Op de Stelviopas wordt de motor te heet en moeten we een half uur rusten. Geen probleem, want de zon schijnt lekker en het is goed toeven op de helling. Je kunt je niet voorstellen, dat onze gastvrouw in Oostenrijk ons waarschuwde, dat het vandaag slecht weer zou worden. Regen en boven de 2000 meter sneeuw!

Na de top bereikt te hebben bleek het behoorlijk koud te zijn. In ieder geval veel te koud om in onze dunne loopkleding daar een 4 kilometer te gaan lopen op een hoogte van 2760 meter.

We besluiten na wat foto’s te hebben gemaakt naar Bormio door te rijden. Maar goed ook. Halverwege de helling begint het te regenen. De kale bergtoppen verdwijnen een voor een in de wolken. Op ons logeeradres, op ongeveer 1500 meter hoogte is het bestijgen van 76 traptreden en weer naar beneden om de volgende koffer omhoog te brengen een goede training. Het is zwaar werken en naar lucht happen. Ik besluit om dit toch nog een paar keer te doen vandaag.

Mijn zoon ondertussen gevraagd om wat thermokleding mee te geven aan de supporters, die die donderdagavond vanuit Ommen zouden vertrekken.

Vrijdag. De gehele dag bleef het regenen. Rond 17.30 kwamen de anderen aan in het appartement. Ook hield de regen op. Langzaam kwamen de bergtoppen weer in zicht. Ditmaal allemaal volledig bedekt met sneeuw. Die avond kwam het bericht, dat de Stelvio was gesloten wegens hevige sneeuwval. Op de top was een meter sneeuw gevallen en de weg was bedekt met 35 centimeter. De halve marathon zou als volgt worden afgelegd: 10.550 meter. omhoog en dan dezelfde weg weer naar beneden.

Zaterdagmorgen, vroeg op. Na de bidons gevuld te hebben met water aangevuld met ORS om water en zoutverlies onderweg aan te kunnen vullen en de nodige flacons met gel voor de broodnodige koolhydraten als brandstof vertrokken we naar de startplaats. Onderweg nog een leuke foto gemaakt met de gehele ploeg.

Daar werd nogmaals uitgelegd hoe het ging gebeuren. Wilde je toch verder, dan moest je je nummer bij het keerpunt inleveren en volledig op eigen risico, zonder ondersteuning van de organisatie doorgaan. We stelden ons op. Ook de man die aan zijn sponsoren had beloofd om een boomstam van een meter lengte en meer dan 15 centimeter doorsnede de gehele weg mee te dragen. Een geweldige prestatie !

Nu de pas niet door de politie werd afgesloten voor motorisch verkeer, was het mogelijk om per auto de tocht te volgen. Dat was een leuke verrassing. Mijn supporters reden me voorbij en liepen dan een stuk mee omhoog. Ik vond dat ze dit geweldig deden. Ik had vorig jaar ervaren hoe het is om omhoog te lopen zonder hoogtegewenning. Langzaam maar zeker loop je leeg en worden je benen pap.

Ik kon goed omhoog komen. Bij de start liep ik met de eersten mee. Een heel andere ervaring dan vorig jaar. Toen liep ik meteen achteraan en kon ik de groep niet bij houden.

Helaas kreeg ik onderweg steeds weer maagkrampen, iets waar ik ’s nachts ook al last van had. Ik had dan ook slecht geslapen. Het tempo kon ik goed vasthouden, ondanks het feit dat ik vaak even moest lopen vanwege de maagkramp. Gelukkig waren deze stukken niet erg lang: twintig meter was voldoende om de maag weer tot rust te krijgen. Een keer moest ik meer dan een minuut wandelen.

Onderweg liep je eigenlijk in een kloof en was je redelijk beschermd tegen de koude wind. Bij het uitkomen van de laatste tunnel op negen kilometer afstand, weken de bergen uit elkaar en werd het gebied breder, met enorm veel haarspeldbochten. Net als vorig jaar werd je geïmponeerd door de steilte van het stuk, wat je moest beklimmen. De laatste 1500 meter omhoog kreeg je met de zeer koude wind te maken. Het was zeer terecht dat de organisatie de helft liet klimmen en dan weer terug. Om verder te gaan, moest je bijzonder warm gekleed zijn, om geen schade op te lopen.

Na 80 minuten kwam ik op het keerpunt aan. Ik werd door mijn supporters uit de snijdende wind gehouden. Na een bidon water en een flacon gel te hebben genuttigd, ging ik weer naar beneden. Ik heb in Ommen de mensen van mijn lopersgroep geleerd hoe ze blessurevrij een helling konden aflopen. Snel en toch ontspannen. Nu had ik mooi de gelegenheid om zelf te ervaren hoe deze techniek uitpakt op de berg en een heel lange afdaling. Het ging eigenlijk heel goed. Achteraf was de hoogst gemeten snelheid op mijn GPS 18,2 kilometer per uur. Ik heb heel wat lopers ingehaald die sneller dan ik omhoog waren gegaan. Deze klaagden allen over het feit dat dalen zwaar was.

Heel strak bleef ik technisch dalen. Ook hier moest ik af en toe wandelen om mijn maag tot rust te laten komen. Op de gehele klim naar boven was er een stukje van 300 meter, dat naar beneden ging. Daarna kreeg je een steile helling van boven de 15 procent.

Nu ging het naar beneden in volle vaart en moest je ineens weer klimmen! Het was of je tegen muur aan botste. Je stond ineens bijna stil. Daarna ging het weer lekker ontspannen. Bij de rand van Bormio moest er nog twee kilometer worden afgelegd. Gelukkig geen last meer van de maag en kon ik lekker technisch lopend het tempo vast houden.

De laatste 500 meter. Weer lekker in gang. Ontspannen lopen, maar toch vaart houden.

Plotseling verschijnt er een jonge man naast me. Ik had hem bij de waterpost, vijf kilometer terug gepasseerd. Had ik maar eens omgekeken, dan zou dit niet gebeurd zijn. Ik zou mijn snelheid hebben verhoogd om hem voor te blijven.

Het lukte niet om hem los te lopen. Dan nog harder gaan lopen. Lukte weer niet. Oké, dan maar de laatste 50m sprinten. Het wordt een duel op het scherpst van de snede. Alsof we op de baan een sprint lopen. De finish. Een paar dingen vallen mij op: mijn tegenstander heeft me met enkele centimeters verslagen. De tijd staat op 2 uur en 29 minuten . Ik hap naar adem. Total loss. Later bleek, dat de finishfoto aangaf, dat ik hem toch nog ruim voor was gebleven. Je loopt dan kennelijk toch met een tunnelvisie te sprinten.

Gelukkig zijn daar Bertie en Maus, die me opvangen. Na een minuutje is het leed geleden. Ik heb weer lucht en kan herstellen. Wat gaat dat snel.

De zeldzame, maar felbegeerde medaille wordt me omgehangen. De voldoening over de volbrachte loop komt boven. Ik bedank mijn medesprinter voor het geweldige slot van de loop. Ik heb ervan genoten. Hij had hetzelfde gevoel.

Wat kan lopen toch mooi zijn. Met en tegen elkaar strijden en tegelijkertijd genieten.

De maandenlange specifieke training heeft geloond. Machtig!

Dat je ook nog een goed doel steunt met je prestatie geeft des te meer voldoening.

De loop heeft meer dan 100.000 euro op gebracht voor Barcode 4 live. Een speciale individuele manier van behandelingsmethode in de strijd tegen kanker.

Je kunt wel eens klagen over dit of dat. Maar als je te horen hebt gekregen dat je kanker hebt en voor je leven moet vechten, dan past eigenlijk alleen maar stil te zijn en zeer dankbaar te zijn, dat je hier zorgeloos kan lopen!

De tekst op de rugkant van het uitgereikte shirt zegt voldoende:

Het leven is een

Klim omhoog. Soms

Vals plat, soms erg steil.

Jij beklom de 21,2 km van

De Passo dello Stelvio voor

Barcode for life en daar

Mag je trots op zijn.

Van zo’n tekst krijg je kippenvel en past nederigheid. Ik KAN het doen. Velen niet, die er alles voor over zouden hebben om het te doen.

Nawoord

De loop heeft een positieve invloed op mijn supporters. Een aantal wil volgend jaar ook meelopen. We zullen zien of ze de training kunnen volhouden. Wat voorzichtige plannen worden naar voren gebracht.

Misschien tot volgend jaar.

Lees ook

USV wint met 5-0 van Vilsteren

NIEUWLEUSEN/VILSTEREN – De ervaren coach Dik Runherd had de geel/zwarte Vilsteren-bus een klein uurtje uitstekend …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.