Home / archiefcentraal / spijkerschrift weekend dat niet

spijkerschrift weekend dat niet

Iedere maandag is het haast raak. Wat in het weekend niet gebeurt, wordt op die ochtend ruimschoots ingehaald: Het uitslapen. Als dit nu ter verbetering was van een ieders gemoedstoestand, dan had ik er niet zoveel problemen mee. Maar Kleine Zus spande afgelopen maandag de kroon, zoals het een echte diva betaamt.

Met haar handen in de ogen wrijvend, mopperde ze -op een klagend toontje- waarom ik haar zo laat had geroepen om uit bed te komen. Want: “Nu heb ik geen tijd om mijn kleren bij elkaar te zoeken in de juiste kleuren en waar heb jij mijn schoenen gelaten?” De morgenstond begon bij ons met kommer en kwel. Wat ik ook inbracht, het haalde niets uit want het was haar ten laste gevallen en bovenal bleef het mijn schuld. De maandagmorgen was gedoemd te mislukken.

Het KNMI had voor deze ochtendspits zwaar weer voorspeld; stormkracht en zware rukwinden. Het epicentrum hing bij ons in de woonkamer, verplaatste zich naar de keuken en hield vervolgens storm in de garage. Waar de bui oversloeg op Grote Zus die al stampvoetend zich boos afvroeg waar haar favoriete haarborstel was gebleven. Niet in de garage dus. En met mijn antwoord dat ze in het vervolg haar spullen beter moet opruimen, stapte ze briesend op de fiets om naar school te gaan. Met als enige afscheidsgroet de zwaaiende klitten en knopen in haar haar.

Kleine Zus was al even te voren vertrokken, bij haar hing nog een klein donderwolkje aan de snelbinders, nadat ze de conclusie had getrokken dat ze zelf haar lunchtrommeltje moest vullen. Met commentaar waar echte sterren geen brood van lusten.

Hoe ze dat doen op school weet ik niet, maar tussen de middag was ik op het ergste voorbereid: stond klaar in de startblokken om een nieuw buienfront te incasseren. ‘Code Rood’ bleek niet langer van kracht. Twee zonnestraaltjes stapten de keuken binnen.

Maar dit verhaaltje kreeg nog een staartje op dinsdagochtend. Toen ik de ogen opende en tot mijn grote schrik erachter kwam dat de wekker op tien over acht stond. Te laat! Kleine Zus schoot meteen in tranen en stress. Paniek alom. “Arghh…Maaahaaaam, alweer?!” Verdoemenis leek zich ook over deze morgen te ontfermen. Totdat beneden in de keuken de klok een uur vroeger aangaf. Moeders had op het verkeerde knopje gedrukt. Het bleef ditmaal gelukkig bij een stormachtig glas water.

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.