Home / archiefcentraal / spijkerschrift gestrande hardloopbillen

spijkerschrift gestrande hardloopbillen

De hardloopclinic van begin deze lente heeft zijn vruchten afgeleverd en ik heb samen met mijn hardloopvriendinnen inmiddels twee wedstrijden gelopen. Met een bevredigende finishtijden. Om dit te behouden loop ik wekelijks gemiddeld drie keer, en het resultaat laat zich bewonderen in een paar stevige billen. Nu is dit niet iets waar ik een schoonheidsprijs mee wil of zal behalen, maar ze horen nu eenmaal bij mij en ik zie mezelf niet altijd vanachteren, dus eraan storen doe ik me niet. Althans niet vaak. In ieder geval niet dagelijks.

Totdat een zeker manspersoon het nodig vindt om zijn mening erop los te laten. “Ie hebt een beste konte ekreeg’n, hoe hei dat zo?” Het stomme is dan, dat ik me geroepen vol om het te verklaren. “Ik sport,” sneer ik hem toe. “Woarumme dan, as dit ut resultoat is?” Waarom, denk ik dan, waarom heb ik op dat soort momenten nooit geen woordje klaar staan? Ik kijk hem aan en bedenk dat hij net zo’n voorgevel heeft als ik die vanachter heb. De pot verwijt de ketel.

Mijn man vraagt zich daarentegen weleens af waarom de Nederlandse vrouw zich zo druk maakt om het formaat van haar achterkant. Ja, waarom is dat eigenlijk? In landen zoals Suriname worden de vrouwen erom bewonderd en in Brazilië worden ze aanbeden. Dat heb ik zelf mogen ervaren. De stranden liggen daar vol mee. De achterkant is nog bloter dan de voorkant. Het blijkt zelfs een schande te zijn om je derriere te verpakken met grote lappen lycra. Onze Braziliaanse rots in de huishouding lag destijds in een deuk om mijn degelijke Hollandse bikini. Mijn Hollands welvaren prijkte toen al snel in een modelletje samba. Want groot of klein, alles wordt in één maat gepropt. No problemo!

Destijds maakte ik me geen zorgen meer om mijn bunda. “Daar moet je trots op zijn,” zei mijn hulp in het Braziliaanse huishouden. Ze heeft gelijk. Alleen ligt de bikini nu te verstoffen, diep onderin mijn kledingkast. Met bovenop mijn hardloop- en mijn fietsbroek. Misschien is het makkelijker om trots op je billen te zijn onder tropische omstandigheden met een glas caipirinha in je hand, terwijl je proost op de zon, lekker lui liggend op het strand. Zongebruinde billen zien er nog altijd appetijtelijker uit dan van die bleekwitte kadetten.

Ik knoop mijn hardloopschoenen nog eens strak aan en rek enkele bilspieren voordat ik de stap neem om de regen te trotseren. Juni is een zomermaand, maar tot op heden vind ik het nog veel te koud. Maar mocht het zomerse weer toch gaan losbarsten, wil ik er wel klaar voor zijn. Of dat nu is voor op het strand of in wedstrijdverband.

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.