Home / archiefcentraal / ilona lagas en het was zo goed bedoeld

ilona lagas en het was zo goed bedoeld

Om kwart voor negen meld ik mij op zaterdagmorgen bij de gemeentewerf op de haven. De jaarlijkse gratis compostactie van de ROVA staat weer op de agenda. Twee grote groene ROVA containers staan klaar. De dichte deuren verbergen het zwarte goud in mooie glimmende zakken. Ongeduldig staan al tientallen mensen klaar om hun deel in ontvangst te nemen en naar al snel blijkt ook die van hun buurvrouw, dochter of zoon.

Dit jaar word ik geholpen door twee kanjers van school De Maat: Merijn Wildeboer en Marcel Dekker. Beide jongens zijn tevens werkzaam bij het prachtige leerwerkbedrijf ATC op het nieuwe bedrijvenpark De Rotbrink. We staan op scherp en verdelen onze krachten over beide containers . Een cameraman van Vechtdal Leeft TV filmt het feest. De deuren slaan open en we gaan van start. Links en rechts van mij schieten handen naar de zakken van 30 liter die, nadat ik drie kwartier heb geholpen ze aan te reiken, wel erg zwaar beginnen te worden. Een enkele aardige ophaler waarschuwt mij vooral voor mijn rug.

De straat is inmiddels volledig vastgelopen en dat zorgt ervoor dat de medewerkster van de gemeente ‘onze Hellen’ spontaan het verkeer gaat regelen. Met haar betoverende lach weet ze de gemoederen weer te sussen. 1200 Zakken kunnen we uitdelen. Rond 10.00 uur wordt de laatste pallet aangebroken en om 10.10 uur zijn we los. Even ben ik bevreesd voor de teleurstelling bij de ‘te laatkomers’. Mijn ‘hulpjes’ stellen me gerust met de mededeling dat er in de krant stond, dat het een “zo lang de voorraad strekt” actie is. En gelukkige de enkele bezoeker die nog aankomt, concludeert sportief dat hij te laat is en met een “ volgend jaar beter” vertrekt hij weer.

We gaan een welverdiend kopje koffie drinken bij de vriendelijke mannen van onze werf en hebben nog even lol over alles wat we in anderhalf uur hebben meegemaakt. Als we weer buiten komen gebeurt toch waar ik bang voor was en de jongens wilde besparen. Twee boze mensen spreken onomwonden hun verontwaardiging uit, dat er geen compost meer is. Het is een schande, want zij betalen toch ook belasting. Mijn beide vriendjes kijken mij verdwaasd aan. Ik baal ervan dat ze hier bijstaan en wil redden wat er te redden valt. “We kunnen het volgend jaar anders doen” probeer ik om de sfeer te redden, “dan plaatsen we een bon in Vechtdal Centraal waarmee iedereen per bon 2 zakken kan ophalen, maar ook dan geldt op is op”.

“Zo, dat moet toch helpen, denk ik optimistisch.” Nee hoor, ik sla de plank helemaal mis, want volgens de boze dame kunnen dan ook mensen die in een flat wonen zakken ophalen en die hebben niet eens een tuin! “Maar die betalen toch ook belasting?” probeer ik nog, maar het mag niet baten. Boos peddelen ze weg. Ik hoop oprecht dat hun weekend niet verprutst is door de zo goed bedoelde compostactie. Het is zo’n typisch voorbeeld van mensen die goed bedoelde initiatieven om zeep helpen. De beide jongens kan ik gelukkig weer blij maken met een aardigheidje voor hun hulp. Hun vriendelijke en welgemeende lach maakt mijn weekend in ieder geval weer zonnig.

Lees ook

VVD wil einde aan overlast op Vechtdallijn

OMMEN – Intimidatie, spugen, geweld en ander ongewenst gedrag. Al jaren is het schering en …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.