Home / archiefcentraal / kerstverhaal hko en cresendo deel 1

kerstverhaal hko en cresendo deel 1

e kerstdagen, bij deze een soortgelijk kerstverhaal van dezelfde schrijver.

Door Luuk Vogelzang – Heel stilletjes zat ze op het wankele houten melkkrukje naar haar koe te kijken. Die koe is niet echt van haar, maar ze vindt het de liefste koe van de vier. Al kauwend kijkt de koe met haar grote ogen een beetje vragend terug. De koe staat met een touw vastgebonden aan de stalpaal. Ze wil natuurlijk vrij lopen, bedenkt Fennigje en dan met haar mee naar buiten. Net als de afgelopen zomer en herfst, toen zocht ze voor haar koeien naar de mooiste plekjes met het lekkerste gras. Samen met de andere drie koeien en het kalf.

Deze korte en donkere dagen gaan ze nog af en toe de es op om de koeien de laatste restanten van de akkers te laten grazen. Echt lekker vonden ze de doorgegroeide randen langs de akkers en de zandpaden. Dat begrazen kon toen er nog geen sneeuw lag. Nu heeft het geen zin meer, want het kleine beetje gras, dat er nog was is verdwenen onder een witte laag sneeuw. Haar werk was het om de koeien mee te nemen naar buiten, zo vroeg mogelijk. Om het eerst te zijn, op die goede plekjes, eerder dan die vervelende buurjongen. Hij had ook meer koeien te hoeden, bijna twee handen vol. Tellen vond ze moeilijk. Hendrik, de oude scheper zal het haar leren. Hij heeft het tellen al een keer met haar geoefend in het schapenschot. Voor elke vinger had hij een naam, daarmee wees hij een schaap aan tot zijn vingers op waren.

“Tiene”, was het woord wat ze nog weet, zo oud is ze, dat woord hoort bij haar. Ze had tijdens het tellen meer op die gerimpelde handen gelet, met al die zwarte groefjes. Het voorste puntje van de vinger die wees naar een schaap, bibberde het meest. Het mooist vond ze de bruine nagel met daaromheen een klein, dun, zwart randje. Hendrik bibberde altijd, ook midden in de zomer als de zon op het hoogste punt stond. Dat kwam, had hij gezegd, ”Um det ik zo old binne.” Terwijl hij dat zei, schudde zijn grijze hoofd zachtjes van nee. Ze wist nu, dat het bibberen en nee schudden erbij hoort als je zo oud bent als de scheper. Hij is heel oud, want hij zei: “ik bin drieënzestig en zol der wel nie zo lange meer weez’n, maar veur die tied mu’j net zo verre kunn’n tel’n as det ik joar’n old bin’n.” Hoeveel jaren dat was had hij ook uitgelegd; meer dan de schapen van onze boer en die van de buren bij elkaar. Dat was verschrikkelijk veel.

– Wordt vervolgd –

Lees ook

Lifeline van Serious Request onthaald in Ommen

OMMEN – De dj’s van 3FM zijn maandag onthaald in Ommen. Ze trekken met hun …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.