Home / archiefcentraal / afscheid van de imminkhoeve

afscheid van de imminkhoeve

Door Erna Ekkelkamp – Zeg je Imminkhoeve, dan zeg je Bert Duerink en zeg je Bert Duerink, dan zeg je Imminkhoeve. Veertig jaar lang gaf hij zich met hart en ziel voor het vakantiecentrum voor gehandicapten in Lemele. Aan dat tijdperk komt nu een eind. Met het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd, geeft hij het stokje door aan zijn opvolger Ron Koopmeiner. Met pijn in zijn hart, dat wel. Want het vakantiecentrum is zijn lust en zijn leven.

Geboren en getogen aan de Lemelerweg, was Bert Duerink voorbestemd om de manufacturenzaak van zijn vader over te nemen. Op zich een mooi bedrijf, maar zijn passie lag heel ergens anders. Hij wilde boer worden. “Wij woonden tegenover mijn oom en tante die een boerderij hadden”, vertelt hij. “Daar was ik vaak te vinden, want ik hield van echt het boerenwerk. Ik heb zelfs landbouwschool gedaan, maar door het vroegtijdig overlijden van mijn vader, moest ik me om laten scholen tot manufacturier en heb ik zijn winkel overgenomen.

Na het overlijden van zijn oom, de bekende wethouder Immink, voelden zijn dochters er niets voor om de boerderij voort te zetten en verkochten het pand met de bijbehorende grond aan de Invalidenbond in Den Haag. Zij wilden de voormalige boerderij gebruiken als vakantieoord voor mensen met een handicap en richtten daarvoor een stichting op. “Mijn nicht kwam in het bestuur en ik hielp als vrijwilliger mee met de verbouwing. Daarna ben er een beetje blijven hangen als onbezoldigd klusjesman.” De eerste beheerder was de heer Boerendans. Duerink herinnert zich hem nog goed, want het was Boerendans die hem een baan aanbood als manusje van alles.

“En dat hij toevallig de benodigde horecapapieren en het middenstandsdiploma bezet die nog ontbraken in het bedrijf was natuurlijk mooi meegenomen”, lacht Bert. “Ik begon als loopjongen. Het was hier toen nog heel kleinschalig, er waren vier slaapzalen op de deel, de potstal en de hooizolders. De bedden stonden in lange rijen naast elkaar. Maar we hadden wel echte verpleeghuisbedden, die hadden we gekregen van verpleeghuis Randerode uit Apeldoorn. Die hebben we zelf allemaal overgespoten, in de schuur waar tegenwoordig de Schaapskooi is gevestigd.”

In die beginperiode werkten er vooral veel vrijwilligers in het vakantiecentrum. Die kwamen dan ’s zaterdags helpen met schoonmaken en fungeerden als gastheren en –vrouwen tijdens de Open Weken, wanneer er geen groepen kwamen logeren, maar er individuele gasten. De klusjes viel op door zijn enthousiasme en daadkracht. Dus toen de heer Boerendans het toneel vanwege gezondheidsredenen moest verlaten, maakte Bert promotie en werd de nieuwe beheerder. Hij bleek het vak in de vingers te hebben en haarfijn aan te voelen wat er nodig is om het zijn gasten naar de zin te maken. “Hoe ik dat doe? Ik volg de markt en probeer in te springen op trends”, verklaart hij. “Of liever gezegd, niet inspringen, maar voorop te lopen. Daarnaast praat ik veel met onze gasten en weet daardoor wat men mooi vindt of juist niet. En, niet onbelangrijk, ik heb zelf een gehandicapte broer en denk bij alles: het is pas goed als Henk er gemakkelijk in, op of bij kan.”

Onder het motto ‘stilstand’ is achteruitgang, zorgde de directeur ervoor dat er ieder jaar wel iets werd aangepast, verbouwd of nieuw gebouwd. De bouw van het Hallehuis in 1986 was de eerste grote klus. “Het Hallehuis was destijds echt vernieuwend. Er kwamen alleen maar 1 en 2-persoonskamers in, allemaal met een eigen toilet, badkamer en aangepaste bedden. Ook maakte we gebruik van wat later ‘domotica’ zou gaan heten: brede zelfsluitende deuren en een belsysteem. Dat was toen heel nieuw en kostte al met al 1 miljoen gulden. Een fortuin in die tijd. Dat hele bedrag hebben we via sponsorwerving en vrijwilligers bij elkaar gekregen.”

Het pand trok aandacht van de landelijke pers en was binnen een mum van tijd volgeboekt. Na het Hallehuis werd een verkeerstuin aangelegd waar mensen die in een rolstoel terecht kwamen, konden oefenen met het rolstoelrijden, de Schaapskooi werd verbouwd, er kwamen snoezelruimtes en, één van de grootste projecten: de voormalige sociale werkplaats naast het NS station in Ommen werd aangekocht. Deze fabriek werd in precies een half jaar tijd omgebouwd tot een tweede vakantielocatie met alles erop en eraan.

Tijdens als die processen was het steeds Bert die met ideeën kwam, de contacten onderhield en de inrichting uitzocht. “De nieuwbouw in Ommen, dat was wel een van de meest heftige periodes die ik heb meegemaakt”, vindt hij achteraf. “Hier in Lemele had ik het al druk, dat hele project moest ik er gewoon naast doen. Na de oplevering was ik dan ook echt helemaal kapot.” Ook ’t Laarhuus in Ommen bleek een succes. Nu konden de vaste groepen vakantiegangers hun vakanties afwisselen en het ene jaar vertoeven een landelijke omgeving en het volgende jaar genieten van de geneugten van de stad.

Behalve verbouwen, investeerde Bert ook in zijn medewerkers. Wie van hen je ook spreekt, ze zijn allemaal even positief over hun baas. Personeelsverloop is er dan ook niet of nauwelijks. “Bert is altijd positief, enthousiast en geeft ons veel verantwoording. Je kunt veel met hem regelen”, vat medewerkster Andrea Hallink de mening van haar collega’s samen. “Wie hier eenmaal werkt, gaat niet meer weg. Het is alsof we een grote familie zijn.” Binnenkort neemt Bert Duerink afscheid, maar niet nadat hij zijn opvolger Ron Koopmeiner zorgvuldig heeft ingewerkt.

De Dalenaar heeft er zin in. In managementfuncties bij Landall Greenparks, Hoogeboom Vakantieparken en als directeur van Hof van Saksen in Rolde, deed hij een schat aan ervaring op binnen de recreatiesector. Ook de wereld van mensen met een beperking is hem niet vreemd: hij werkte een tijdlang mee in de organisatie van het NK en WK Atletiek voor gehandicapten. Sinds 2008 is hij eigenaar van een tweetal restaurants in Oosterhesselen, maar werkt daar vooral achter de schermen. “Ik doe vooral de bedrijfsmatige kant. Mijn zakelijke partner is chefkok en bij wijze van spreken zeven dagen per week aanwezig. Mijn werk kan ik in een paar uur doen. Dat is de reden dat ik op zoek ben gegaan naar een baan”, verklaart hij.

“Binnen Imminkhoeve kan ik alle ervaring die ik op heb gedaan binnen het toerisme en het werken met vrijwilligers en mensen met een handicap bundelen. En het is voor mij een verademing om eindelijk eens te kunnen werken in een instelling zonder winstoogmerk. Natuurlijk moet je ook hier zorgen dat het vol komt, maar het legt toch een andere druk op je dan alsmaar targets te moeten halen. Waar ik me ook op verheug zijn de voortdurende ontwikkelingen en aanpassingen in de bouw en organisatie van Imminkhoeve. Met natuurlijk als hoofddoel ervoor te zorgen dat je gasten de tijd van hun leven hebben, en met een goed gevoel terug kijken op een fantastische vakantie in Ommen of Lemele.”

Lees ook

Lifeline van Serious Request onthaald in Ommen

OMMEN – De dj’s van 3FM zijn maandag onthaald in Ommen. Ze trekken met hun …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.