Home / Algem / jeugdplek de boerderij was zn tijd vooruit

jeugdplek de boerderij was zn tijd vooruit

Door Nanda van Spijker

Het Sociaal Cultureel Jongerencentrum De Boerderij, gelegen aan de Backxlaan was in de jaren zeventig en tachtig een begrip voor jong en oud. “Je kunt zeggen dat Nieuwleusen met dit centrum een voorloper was die nergens in de regio te vinden was. Er was behoefte aan opvang voor jeugd en jongeren in het dorp,” vertelt Dik Kremer, coördinator van de SMON. “Het is ontstaan door verkregen subsidie rechtstreeks uit Den Haag.” Vechtdal Centraal blikt terug.

De Boerderij was een voormalige boerenwoning aan de Backxlaan, met op zolder de jeugdsoos The Attic, voor – aan de straatkant – waren de vergader-, les- en kantoorruimten en in de ruimte beneden de jeugdsoos bevond zich de peuterspeelzaal.

Jeugdvrijwilliger van het eerste uur, Evert van Zoelen, staat zich de gehele periode nog helder voor de geest. “We zijn de soos The Attic begonnen met helemaal niks. In het begin brachten we onze eigen platen mee, later kwam er geld vrij om singles of elpees te kopen. Als zestienjarige ben ik hier begonnen en heb er rondgelopen van ’71 tot ’78. Het was een leuke en interessante tijd. Ik heb er veel van opgestoken.”

Het cultureel centrum lag centraal tussen Discotheek De Karre in Den Hulst en Het Witte Peerd in Zuid. Er was in die tijd niet veel te doen voor de jeugd en met de opening van het cultureel centrum werd er aan vele behoeften voldaan. Er werden politieke forums georganiseerd tijdens de Provinciale Statenverkiezingen, er was een huiskamergroep, zomerkamp, vele clubjes als theater, knutselen en volkdansen en op de zaterdagavonden de jeugdsoos. “Er was altijd veel animo voor de soos. Op één avond waren er zelfs 350 mensen in The Attic, zoveel dat de boel dicht moest vanwege een vloer die dreigde door te zakken,” herinnert van Zoelen zich. Rolf van der Veen duidt aan dat de huiskamer ook een belangrijke functie had, dat bedoeld was als ruimte om te studeren. “In de praktijk kwam daar weinig van terecht, maar ik kwam er graag om te biljarten of om te praten. Zo’n 2 á 3 avonden in de week kon je me daar vinden. Het had een magneetfunctie voor de jeugd.”

Leiding was er altijd in grote getale aanwezig. Evert: “We waren er gewoon, iedere avond, pro deo. Ik heb het als een hele mooie periode ervaren. Natuurlijk waren er wel eens meningsverschillen, maar daar kwamen we altijd uit.”

Daar waar jongeren van de Kamperpoort uit Zwolle weleens wat onenigheid veroorzaakten, was dat met de Zwollenaren bij de Boerderij nooit geen sprake van. Beginnende ruzies werden tijdig afgekapt en uitgesproken. Van Zoelen gaat verder: “De Boerderij was een heel belangrijk deel van onze jeugd. We stopten al onze vrije tijd erin, want er moest heel wat georganiseerd worden om het in juiste banen te leiden, niemand die zich daarover beklaagde. We deden het gewoon.” Enkele bekende namen uit de vrijwilligersbestuursgroep zijn de broers Siem en Gerard Harreveld met zus Joke. Marjan Kremer, Alex Bijker, Jan Houwer, Carlo Borger, Evert van Zoelen, Rolf van der Veen, Henk Wink, Gait Pruntel en Erik Koudijs. Er ontbreken nog vele namen aan deze lijst van mensen die bepalend waren voor het gezicht van De Boerderij.

Het cultureel centrum van toen, was van grote betekenis voor de generatie die nu rondom de veertig á vijftig jaar zijn. Johan Bijker kan zich de soos nog goed herinneren. Als vijftienjarige ging hij regelmatig daar stappen met zijn kameraden. “De sfeer was altijd supergezellig. Lekker met zijn allen feestvieren en naar de meiden kijken en andersom. Bier drinken deden we ook, dat kon toen nog gewoon”, lacht Johan, “Het doet me ook denken aan de carnaval. Samen met René Bruggeman zat ik in een grote bakkersbroek. Dat heeft ons toen een eerste prijs opgeleverd.”

Ook André Schuurman, destijds met lang haar en leren jas, was een vaste bezoeker van de Boerderij. “Als echte puber ging je niet bij je ouders thuis zitten, maar ging je ‘chillen’ bij de Boerderij. Het was een tijd met veel hardrockmuziek. Samen met vrienden zaten we in de soos op de bank of gingen we zelf muziek draaien. De Boerderij hield de jeugd van de straat.”

Cindy Leeuwis-Stegerman mijmert over de gezelligheid en de sfeer van het centrum. “De Boerderij is van oorsprong het ouderlijk huis van mijn vader geweest. Ik vond dat toen best stoer, er was niemand die dat kon zeggen. Misschien dat dat ook een extra band schepte. Verder heb ik geen herinneringen aan de soos. Daar was ik nog te jong voor.” Ze zat destijds op de ballet- en knutselclub, vooral het figuurzagen is haar bijgebleven. “Het was er gezellig, de begeleiding was heel aardig en vriendelijk. Bij ballet was er altijd vrijdansen aan het einde van de les. Maar iedereen ging, waaronder ook ik, in een hoekje staan, maar een enkeling durfde het aan om solo te gaan ”, grinnikt ze. Ze vond jammer dat het centrum toen overging naar de huidige situatie gevestigd in Sporthal de Schakel. “Dat vond ik lang niet zo gezellig.”

Het centrum was verdeeld in verschillende werkgroepen. Carlo Borger had de taak zich bezig te houden met werkgroep dagkamperen, maar ook carnaval zat in zijn pakket. “Het had wel wat; kindercarnaval in de Boerderij. Er was volop heisa.” Het hele carnavalsgebeuren in Nieuwleusen speelde zich daar af. “De Boerderij was dan ook een echte ontmoetingsplek; voor vertier kon je er terecht, maar ook voor een luisterend oor.” Kooklessen werden er ook gegeven en er was zelfs een cursus zelfverdediging voor meisjes. Carlo: “Toen was de Boerderij een markant punt, een punt waar je bij Yge Valk (coördinator van het allereerste uur) en Dik Kremer altijd terecht kon. Er werd naar je geluisterd, je voelde je daar als puber serieus genomen. Je was er altijd welkom.” Volgens Borger was het werk bij het centrum niet uit te drukken in geld. “Je kreeg er vriendschap en sociale contacten voor terug uit heel Nieuwleusen. Ik was niet zo’n soosganger, maar het was er wel bere-gezellig!”

Dagkamperen werd gehouden voor kinderen van de basisschool. Ze waren er overdag de hele week onder de pannen en ’s avonds sliepen ze thuis. De busreis ging naar camping de Haar in Balkbrug of naar Ekkelkamp in Lemele. Thema’s als Suske en Wiske, Tovenaar van Oz, liepen als een rode draad door de kampeerweek. “De week gaf kinderen de mogelijkheid om leeftijdsgenoten te ontmoeten uit het hele dorp, ook was er aandacht voor saamhorigheid en het sociale aspect”, vertelt Carlo. Het dagkamperen betekende voor sommige kinderen ook een verandering voor het leven. “We zagen pestkoppen die werden opgestookt door anderen. Dat gedrag werd door ons aangepakt waardoor je zo’n pestkop zag veranderen als een blad aan een boom. Door het kind uit zijn gedrag te halen en positief te belonen, werd het een mak schaap,” weet hij als leidinggevende destijds. Rond 1986 is de Boerderij gesloten en is het centrum overgegaan als de SMON naar Sporthal de Schakel.

Vechtdal Centraal is nieuwsgierig naar jouw verhaal!

De Boerderij heeft zoveel verhalen dat het onmogelijk is deze in dit artikel te beschrijven. Heb jij ook herinneringen of foto’s uit deze periode of zat jij destijds in de bestuursgroep, mail naar redactie@vechtdalcentraal. De redactie maakt op de site van www.vechtdalcentraal.nl een dossier.

Lees ook

Auto belandt in sloot langs N758 in Nieuwleusen

NIEUWLEUSEN – Een automobilist is maandagavond gewond geraakt na een ongeval op de N758 bij …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.