Home / archiefcentraal / open ateliers in t vechtdal

open ateliers in t vechtdal

Door Maarten van Strien

Niet alleen is het een leuk dagje uit, de kunstroute is ook zeer onderhoudend. De kunstenaars hebben vaak een boeiend verhaal te vertellen over hun werken waarin niet zelden treurnis, protest en plezier samenkomen. Kunstliefhebbers zijn op 25 en 26 juni tussen 11.00 en 17.00 uur welkom bij de deelnemende ateliers. Wij bieden je een kleine greep uit het grote kunstaanbod binnen het Vechtdal. Kijk op www.vechtdalkunst.nl voor meer informatie.

Atelier La Provence

Wie van rustgevende landschappen houdt moet beslist eens naar Dedemsvaart. Schilderes Marianne is een natuurmens en past impressionistische technieken toe om sfeervolle schilderijen te maken, . Marianne schildert en tekent altijd in de omgeving, vertelt ze. “Ik probeer de herkenbaarheid weer te geven omdat dit de mensen enorm aanspreekt. Als ik tekeningen van Oud Raalte laat zien zegt iedereen ‘is dat de brug bij Balkbrug?’ Of als ik De Vecht bij Ommen heb getekend denkt men dat ‘t De Wiek bij Gramsbergen is. Iedereen wil dat het iets van hun gaat worden.” Marianne heeft niet een favoriete verfsoort, ze gebruikt graag diversiteit. “Olieverf, acryl, pastel.. je vergroot er je mogelijkheden mee. Ik schilder mijn landschappen op lokatie, buiten dus. Als het nu vochtig weer is en ik zou met pastel werken, dan zou elk druppeltje op de pastel blijven staan. Olieverf is in zo’n situatie ook minder praktisch omdat die niet zo snel droogt. Voor zo’n situatie gebruik ik dus acryl, dat is in een paar minuten droog en kun je er weer overheen schilderen. In een andere situatie kan ik natuurlijk weer kiezen voor olie of pastel.” Natuurlijk zijn de werken van Marianne niet in een oogwenk gemaakt, daar zit veel tijd en inspanning in. “Het hangt er erg vanaf hoe geïnspireerd je bent. Hoe meer ruimte je in jezelf vrijmaakt, hoe mooier het schilderij wordt en hoe beter je kan werken. Je hoor wel eens uitspraken over kunstenaars als zijnde luie mensen, maar die uitspraken komen dan van mensen die na de afwas ook effe kunnen schilderen. Ik noem dat ‘werken met verf’, maar schilderen is in mijn optiek toch iets anders. Rust en ruimte heb je daarvoor nodig, dat gaat niet even na de afwas.” Atelier La Provence is elk weekend van de kunstroute open. Langewijk 306 Dedemsvaart.

Thea Dijkema

Beslist geen onbekende in de regio, Thea Dijkema is veelzijdig met keramiek. Recentelijk hebben er zich ook paradijsvogels in haar portfolio genesteld. “Wat ik er leuk aan vind is dat ik aan het begin nog niet echt een idee heb over wat het precies wordt. Ik begin met klei, en geleidelijk aan ontstaat er een vorm. Als dat klaar is ga je met de kleuren aan de gang, en dat is ook gewoon heel lekker om te doen” vertelt Dijkema. “Met andere keramisten exposeerden we vorig jaar in de tuinen van Mien Ruys met ‘tulp’ als thema. We vonden het toen heel leuk om met een thema te werken omdat iedere kunstenaar toch weer een eigen interpretatie aan het onderwerp geeft. Toen hebben we een nieuw thema vastgesteld, en dat werd dus ‘paradijsvogel’. Het maken van zo’n werk duurt grofweg een uurtje of acht, verdeeld over meerdere momenten natuurlijk, de klei moet eerst drogen voor je het kunt beschilderen.” Dijkema heeft in de imposante expositietuin van haar en haar man nog andere paradijsvogels staan. Zogenaamde ‘doorkijkjes’, een vlakke beeltenis van een paradijsvogel in een frame. “Bij deze paradijsvogel gebruik ik ruwe klei, die ook nog enigszins door de verf heen komt. Het geheel oogt daardoor heel natuurlijk, het blijft klei, dat vind ik zelf heel mooi” vertelt Dijkema met gepaste trots. Het atelier van Thea Dijkema is elk weekend van de kunstroute open. Daarnaast ook op donderdag, vrijdag en op afspraak. Witharenweg 24 Witharen, 0523-676272.

Atelier ZwARTe Grond

Drie jonge kunstenaars werken in dit ruime atelier, ieder met een eigen expertise en inspiratiebron. Eric Schutte is een conceptueel kunstenaar, en uit zich met schilderijen en ruimtelijke creaties. Voor wat betreft dit laatste, Schutte heeft onder meer vogels van afvalplastic gesmolten. Op een andere expositie toont Schutte een soort gouden kalf gemaakt van 2000 gele oormerkjes. “Die plaatjes heb ik opgehaald bij een Joodse slachterij. Het verhaal is dat je een nummer kunt wegstrepen van het leven, het is immers maar een nummer. Maar een naam wegstrepen is in mijn optiek wel even iets anders. Meer dan een nummer zie ik een naam als bewijs van leven. Zo’n kunstwerk, maar ook de vogel van afvalplastic, symboliseert dus hoe wij met onze dieren en ons milieu omgaan.” Deze zienswijze past helemaal bij de persoon Eric Schutte; filosofisch, en figuratief. “Mensen hebben een bewustzijn, dus een verantwoordelijkheid. Ik probeer uitspraken te doen over de wereld waarin wij leven, en over het moment in de tijd” vertelt de kunstenaar. Schutte heeft altijd een boek bij zich en een pen. Waar hij ook is, zo gauw hij een concept in z’n hoofd heeft maakt hij een schets in zijn ideeënboek. “Maar in kunst zit ook een verhaal, daarom staan er ook stukken tekst in mijn ideeënboek. Zonder achterliggend verhaal ben je wat mij betreft niet echt met kunst bezig maar met een simpel romannetje.”

Kunstenaar Frank Meijerink schildert, fotografeert en maakt grafiek zoals etsen. Hij haalt zijn inspiratie uit de Tweede Wereldoorlog. “In geschiedenisboeken en in lesmateriaal voor scholen staat doorgaans één kant beschreven, de kant van de overwinnaars. Ik vind het juist fascinerend om ook de wat onderbelichte aspecten te belichten. De daderkant, de slachtofferkant, alle kanten eigenlijk. We hebben geleerd dat wij Nederlanders in het verzet zaten, maar dat Nederland procentueel gezien de meeste vrijwilligers voor de Waffen-SS heeft geleverd staat niet in de geschiedenisboekjes. Tijdens mijn onderzoeken naar dit onderwerp zag ik een foto van een dode Waffen-SS’er, met als onderschrift ‘de eerste dode Hollander die ik zag’. Dat greep mij zo enorm aan.. die jongens waren niet alleen daders, maar ook slachtoffers van hun jeugdige onbezonnenheid.” Niet beslist onderdeel van de expositie, maar ze lagen er wel; Meijerink heeft foto’s genomen van bossen waar hij overheen schildert. Zo kan hij de lichte en donkere hoeken naar eigen impressie benadrukken. Er zit een mooie artistieke somberheid in deze bossen, hetgeen overeenkomt met het verhaal dat deze kunstenaar wil vertellen. “Het is nu een vakantiegebied, terwijl de geschiedenis van deze plek heel triest is en bijna in vergetelheid dreigt te raken.” Erntefest is een werk dat nogmaals de triestheid van de oorlog aanduidt. “Een archieffoto van kampen in het Oosten dat werd ontruimd toen de Russen eraan kwamen. Lijken moesten er weer opgegraven worden en verbrand worden. De Duitsers noemden die handeling Aktion Erntefest, actie oogstfeest. Die combinatie is niet te bevatten voor mij. Oogstfeest associeer ik met feest, je hebt je oogst binnengehaald, je drinkt bier, je bent blij. Ik kan dat niet rijmen met het verbranden van opgegraven lijken. Het rood in dit werk stelt de rode draad voor, de bizarre verbinding tussen het woord Erntefest en de betekenis die het kreeg in de oorlog.”

Corine Aalvanger maakt veel portretfoto’s. Ze kiest mensen uit, soms van de straat, die een artistiek gevoelige snaar van Aalvanger raken. “Ik kies de mensen uit waar ik ‘wat mee heb’” vertelt ze. “Het zijn wel vaak de wat kwetsbaardere mensen, personen die wat minder opvallen. Introverte personen, ik herken daar mezelf heel erg in, vandaar dat ik het mooi vind om hun in beeld te brengen. Ik ben altijd heel erg geïnteresseerd in de verhalen van mensen. Ik kom ze tegen op straat, op de markt, ik maak eens een praatje met ze. Soms kom ik ook via-via met deze mensen in contact. Ik laat ze op een gegeven moment werk van mezelf zien en uiteindelijk vraag ik of ik ze mag fotograferen. Een deel van de uitdaging is om ze toch sterk over te laten komen op de foto, maar vooral wil ik hun gelijkwaardigheid tonen. Ik heb het meegemaakt dat mensen, toen ze uiteindelijk hun foto in handen kregen, helemaal stil werden. Ze hebben eigenlijk al in geen jaren meer naar een foto van zichzelf gekeken, anders dan bijvoorbeeld een pasfoto voor officiële documenten. Minutenlang staren ze naar die foto, in stilte, en dan zeggen zij ‘ja, dit ben ik.’” Atelier ZwARTe Grond is elk weekend van de kunstroute open. Hammerweg 59b Ommen.

Hannah van Schelven

Het werk van Hannah van Schelven bestaat uit schilderwerk en ruimtelijk werk met diverse materialen. Een centraal thema in het werk van Van Schelven is vrijheid, vertelt ze. “Deze schilderijen stellen vogels voor, meerdere vogels in een schilderij. Ze zijn voor mij een metafoor voor vrijheid. Vrijheid om te bewegen, om te vliegen, en vrijheid om te tjilpen, om te spreken dus. Vrijheid is eigenlijk al vijftien jaar het belangrijkste thema in mijn werk. Vrijheid alleen bestaat niet, vrijheid bestaat omdat je met meerdere mensen bent. Daarom ook meerdere vogels in een schilderij.” Van Schelven kiest het vrijheidsthema, en dan met name vrijheidsmetaforen, niet zonder reden. “Ik maak me wel een beetje zorgen over wat er in Nederland aan het gebeuren is. Ik heb wat moeite om het woord vrijheid te gebruiken vanwege partijen die zich presenteren als een partij van vrijheid. Zelf vind ik meer dat er sprake is van een partij van onvrijheid. Maar goed, dat hele politieke verhaal is nu juist wat ik niet wil in mijn kunstwerken. Laten we het erop houden dat ik het heel belangrijk vind dat mensen hun eigenheid zelf vorm moeten kunnen geven.” Voordat Van Schelven de abstracte schilderijen van vogels ging maken heeft ze ook op conventionele wijze vogels geschilderd. “Je moet toch weten hoe een vogel eruit ziet, dus mijn eerste vogelwerken zijn gewone schilderijen.” De kunstenares is bijzonder trots op het feit dat werken van haar zijn gepubliceerd in een internationaal boek over kunst. Voor de geïnteresseerden: International Contemporary Artists volume 2 (ISBN 978-960-93-2985-9). Het atelier van Hannah van Schelven is elk weekend van de kunstroute open. Tolhuisweg 1 Dalfsen, 0529-460428.

Atelier Thuisland

Dit atelier is opgezet in een grote schuur van een boerderij in Nieuwleusen. Een ideale lokatie voor forse exposities, want ruimte is er in overvloed. Erik en Editha, de gelukkige bewoners van de boerderij, zijn allebei creatief actief en bijzonder tevreden over hun ruime expositiemogelijkheden. Erik heeft jarenlang gewerkt als projectmanager. Zo heeft hij onder meer de sanering van De Bijlmer gedaan, diverse bedrijfsterreinen ontwikkeld en woningbouwprojecten gerealiseerd. “Het was zeker leuk werk” vertelt Erik. “Maar op een dag was het voor mij gewoon op. Het kunstbloed in mij borrelde op, ik fotografeerde altijd al hobbymatig, en zodoende heb ik het kunstenaarsberoep opgepakt en ben ik nu fotograaf. Van het Westen van het land zijn we verhuisd naar deze boerderij.” Erik fotografeert niet alleen in opdracht, hij ontwerpt en maakt ook tafels. Meubelmaker wil hij zichzelf echter niet noemen. Erik typeert zijn eigen werk met een romantische inslag, met verwijzingen naar portretkunst in de schilderkunst van de zestiende en zeventiende eeuw. “Mensen beeld ik graag uit zoals ze in werkelijkheid zijn in plaats van hoe ze schijnbaar zijn. Je kunt dan denken aan De Nachtwacht van Rembrandt waarin hetzelfde gebeurt. Ook de Renaissance vind ik een inspirerende stijlperiode. Het Meisje van Vermeer vind ik een fantastisch werk.” Een opvallende inspiratiebron voor Erik is de gemeente Staphorst. “Het fascineert me. Cultureel en Sociologisch is het een bijzondere plek in Nederland. Een hele authentieke bevolking. Of je het er mee eens bent of niet, de bevolking is absoluut authentiek. Zaterdagmiddag om vijf uur gaat de stekker uit het dorp en tot maandagochtend is het dorp sereen. Die onbewogenheid en stilte vind ik heel erg mooi. Staphorst wil de dingen behouden zoals ze zijn, de wereld dendert niet over die gemeente heen.”

Editha tekent landschappen en mythische beesten. Ze heeft reeds vele tekentechnieken uitgeprobeerd, maar verkiest het potlood. Ze vertelt “Mijn werken bevatten veel transparantie, lichte lucht, grote weide landschappen. De laatste tijd zijn daar mythologische dieren in terecht gekomen.” “Ik verbaas me wel eens over de complete kleurexplosie die veel kunstenaars gebruiken” voegt Erik toe. “Hoe kleurige hoe beter, lijkt de norm. Wij waarderen juist weer erg de zachtheid en leegheid van een tekening. Het spreekt niet veel mensen aan, maar als je het kunt waarderen is het echt heel erg mooi werk.” Editha past om die reden spaarzaam kleur toe, vertelt ze. “Ik ben daar nu wel mee bezig hoor, blauw en groen, spaarzaam, niet schreeuwerig.” De kunstenares put grote inspiratie uit grote ongerepte landschappen zoals een zeeaanzicht. Maar ook de oerlandschappen in Schotland zijn een goed voorbeeld. “Zolang het maar ongerept is, een gecultiveerd weidegebied vind ik niet echt interessant. Het mooie van Schotland is dat het er altijd zo nat en vochtig is dat de atmosfeer heel diffuus is, kleuren gaan daardoor heel mooi in elkaar over.” Het echtpaar is eensgezind over het centrale thema in hun werk: schoonheid. “Het biedt licht in de hardheid van het bestaan” concludeert Erik. Atelier Thuisland is elk weekend van de kunstroute open. B.H. Spijkerweg 16-1 Nieuwleusen, 0529-466990.

Lees ook

Jeugdige Ommenaar zet zich in voor gezonder Ommen

OMMEN – Onlangs nodigde Wethouder Ko Scheele met onder andere jeugd, onderwijs, cultuur en sport …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.