Home / archiefcentraal / mooie verhalen bij reunie cazemierschool

mooie verhalen bij reunie cazemierschool

Klari Nanning-Broek: ‘Mijn oud-klasgenoten zijn goed te herkennen. Ze zien er net zo uit als destijds hun vaders of moeders’

Door Erna Ekkelkamp – “Dag Klari, wat leuk je te zien. Je bent nog helemaal niets veranderd”, zegt juf Willie Dekker-Wijers wanneer ze zaterdagmiddag tijdens de reünie één van haar oud-leerlingen begroet. De juf geniet met volle teugen van de reünie waarmee de Oudleusense Cazemierschool haar 100-jarig jubileum viert, en ze is niet de enige. Want in totaal gaven zich maar liefst 750 oud-leerlingen en leerkrachten op voor dit feest van de herinnering.

Dat juf Willie zich de naam van oudleerling Klari Nanning – Broek zich veertig jaar later nog steeds herinnert, is niet zo uitzonderlijk vindt ze. “Je hebt ze een jaar of langer in je klas, dus ken je ze van haver tot gort. Natuurlijk ken ik niet meer alle leerlingen, maar Klari zat in mijn allereerste klas, toen ik hier kwam werken op de Cazemierschool.

En zo’n eerste klas maakt ontzettend veel indruk. Ik zie nog zo voor me hoe ze haar huilende tweelingbroertje Leo altijd troostte.” Klari had eigenlijk verwacht dat het moeilijk zou zijn om oud-klasgenoten te herkennen, maar dat blijkt niet zo te zijn. “Dit was geen grote school, dus je kende de ouders van alle kinderen uit je klas. Het grappige is dat heel veel kinderen van toen er nu precies zo uitzien als hun vader of moeder destijds. Dus je weet meteen wie je voor je hebt.” Dennis van Oenen is blij met de grote opkomst. Als lid van de jubileumcommissie heeft hij er twee jaar werk opzitten, waarbij het opsporen van oud-leerlingen de grootste klus was.

“We hebben geprobeerd ze te bereiken door oproepjes in de lokale media en we hebben een site gebouwd waarop mensen zich konden aanmelden. Het hoofd van de school heeft van iedere klas een leerling gevraagd of die zijn of haar klasgenoten wilde opsporen en verder ging het vooral van mond tot mond. Uiteindelijk verwachtten we zo’n 750 mensen en dat is meer dan we ooit hadden gedacht.” Edith Stokvis, Yvonne van Zanten, Femke Bonte en Alberta van Leusen bekijken de vitrines vol handwerkjes van vroeger en herinneren zich die zweterige breiwerkje nog als de dag van gisteren. “Er werd hier veel gedaan om de creativiteit te stimuleren. Dat breien was niet zo geweldig, maar de toneeloptredens die wij regelmatig deden, waren wel heel erg leuk”, vindt Femke.

Het viertal is nog altijd bevriend en ziet elkaar regelmatig. Vooral Yvonne is enthousiast over de reünie. “Ik ben verhuisd naar Huzen en kom hier niet heel vaak meer. Het is ontzettend leuk om al die bekende gezichten weer eens te zien.” Voor Wim van Lenthe is het al heel wat langer geleden dat hij in de schoolbankjes zat. “Ik ben hier op school gekomen in 1950. Mijn mooiste herinneringen bewaar ik aan meester de Raad. Hij kon prachtig voorlezen en gaf knutselen. Dat was voor die tijd best vooruitstrevend. We leerden figuurzagen en doosjes maken als de meisjes handwerken hadden. Ik vond dat een hele leuke afwisseling.”

Zijn oom Willem Hendrik van Lenthe is met zijn 92 jaren de oudste oud-leerling van de school. Hij houdt audiëntie in de hal en mag zich verheugen in een grote belangstelling. “Ik ben vanmiddag al door heel wat pers geïnterviewd”, zegt hij vrolijk. “Iedereen wil weten hoe het hier vroeger was. Nou, dat is niet te vergelijken met hoe het er nu uitziet. Wij zaten nog keurig recht in van die bankjes achter elkaar. We hadden geen schrijfmachines, maar moesten met de hand schrijven in schoonschrift met van die krulletters. Dat heb ik altijd volgehouden. Ik heb er zelfs mijn levensverhaal mee geschreven.”

De mooiste herinneringen bewaart hij aan juffrouw Drewes. “Smoorverliefd was ik op haar, maar ja, ik was zes en zij was achttien, dus dat kon natuurlijk nooit wat worden. Af en toe kon ik me niet bedwingen en dan sprong ik bovenop haar, terwijl zij aan de lessenaar zat en dan rolden we samen over de grond. Ze was echt ongelofelijk lief. Ik herinner me nog dat zij op haar verjaardag een schoolreisje organiseerde. Ze nam de hele klas mee in de trein naar Hessum en dat betaalde ze uit eigen kas. Dat is toch bijzonder. Meester van de Valk vond ik wat minder geschikt. Die was gereformeerd en trok de gereformeerde leerlingen echt voor. Zij kregen vaak twee punten hoger dan de hervormden. En denk maar niet dat mijn vader er wat van durfde te zeggen. Dat deed je toen niet, want de meester had echt status. Dat is tegenwoordig gelukkig wel anders en dat is maar goed ook.”

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.