Home / archiefcentraal / het leven begint als je veertig bent

het leven begint als je veertig bent

Vijfentwintig jaar bij dezelfde baas, wie haalt dat tegenwoordig nog? Het is Dija Eggengoor gelukt. Maar met het bereiken van die mijlpaal neemt ze tegelijkertijd afscheid van haar werkgever en collega’s. Niet omdat ze haar werk niet meer leuk vindt, maar vanwege de liefde.

Na een succesvolle stage bij huisarts Bert Lock, bood hij de pas afgestudeerde Dija eenhalf jaar later een fulltime job aan als doktersassistente. Die kans greep ze met beide handen aan en zo belandde ze op haar achttiende achter de balie van de eenmanspraktijk van de jonge Ommer huisarts. In die tijd bestond het vak doktersassistente voornamelijk uit het aannemen van de telefoon en het bijhouden van het afsprakenboek.

“Tussen de bedrijven door deed ik wel wat werkzaamheden zoals bloedprikken en urine nakijken, maar daarvoor had ik niet heel veel tijd, want ik was alleen”, vertelt ze. “Toen de dokter in 1992 ging samenwerken met huisarts Paul Habets, verhuisde de praktijk naar de Baron Bentinckstraat en kreeg ik in zijn assistente Yvon Oosterlaar ook zelf een collega.” Dat was wel even wennen vond ze. Na jarenlang haar eigen toko gerund te hebben, moest ze opeens samenwerken. “Dat was best even moeilijk, maar als snel vond ik het heel prettig om een collega te hebben met wie je dingen kunt overleggen”, vertelt ze. Ook qua werkzaamheden veranderde er veel. De computer deed zijn intrede en de assistentes mochten steeds meer kleine medische handelingen verrichten.

“De computer vond ik een enorme uitvinding. Daarvoor werkten we met afsprakenkaarten, die we voor ieder spreekuur uit de kaartenbakken moesten zoeken. Een secuur werkje, want als je even niet oplette en de kaart niet op de juiste plek terugzette, moest je later de hele bak door om hem terug te vinden. Met de computer ging het allemaal veel sneller en nauwkeuriger”, vindt ze. “We hebben in de loop der jaren ook steeds meer eigen spreekuren gekregen waarbij we bijvoorbeeld oren uitspuiten, suikers prikken, hechtingen verwijderen en bloeddruk opmeten. Ook assisteren we steeds vaker bij ingrepen. Op die manier kregen wij als assistentes een intensiever contact met de patiënten en dat maakt het beroep interessant en afwisselend.”

De leukste dagen vond ze die van de griepvaccinaties. “Dat was altijd een hele happening, waarbij er in een paar uur tijd honderden mensen over de vloer kwamen. Dat vond ik altijd ontzettend gezellig. We hebben ook een tijd lang bevallingen gedaan. De zwangeren zag je dan negen maanden lang regelmatig in de praktijk, dat vond ik altijd heel bijzonder. Je leefde dan echt met hen mee”, mijmert ze. “Aan de andere kant zie je in een huisartsenpraktijk ook moeilijke en nare dingen, die zijn me ook altijd wel bijgebleven. Je beleeft hier het leven.”

In de loop der jaren groeide de praktijk uit tot een drukke groepspraktijk met vier huisartsen. Wat er ook veranderde, Dija bleef voor de patiënten één van de vertrouwde gezichten achter de balie. Ze heeft het naar haar zin en toch gaat ze weg. Waarom? “Op mijn veertigste ontmoette ik Theo, mijn huidige vriend. Tot die tijd was ik single, werkte fulltime en had een geregeld leven. Theo is een hele spontane vrolijke man. Hij werkt in het speciaal onderwijs, maar heeft daarnaast een cateringbedrijf en is regisseur van een toneelvereniging. Ook heeft hij twee kinderen”, vertelt ze. “Het enige nadeel is, dat hij in Hengelo woont. Dus toen we gingen samenwonen, vertrok ik naar Hengelo. Om wat mensen te leren kennen ging ik op zijn toneelvereniging, naar de sportschool en naar de tennis. Ook verleen ik hand en spandiensten in zijn cateringbedrijf. Waar ik vroeger om half zes thuis kwam en niets meer hoefde, heb ik nu van alles te doen. Daardoor is mijn leven behoorlijk op de kop gezet, maar dan wel in positieve zin. Het zou allemaal ook nog wel te combineren zijn met mijn werk als ik net zoals vroeger, dicht bij mijn werk woonde, maar Hengelo ligt ruim een uur rijden vanaf Ommen en die afstand begint me na drie jaar echt op te breken.”

Dija heeft lang getwijfeld, want een leuke baan, die geef je niet snel op. Toch koos ze ervoor om te stoppen en een nieuw leven te beginnen in Hengelo. “Het was een hele moeilijke beslissing, want ik laat hier heel veel goede herinneringen achter, maar het voelt goed. Wat ik in Hengelo ga doen, dat weet ik eigenlijk nog niet. Het kan best zijn dat ik iets heel anders ga doen. Het doktersassistentevak vind ik geweldig, maar ik heb ook wel iets met mode en het lijkt me ook leuk om met kinderen te werken.” Ze lacht. “Ze zeggen weleens, het leven begint als je veertig bent. Dat gevoel heb ik ook. Er kan van alles gebeuren en daarvoor sta ik ook open.”

Er komt geen officiële afscheidsreceptie, maar Dija wil vanaf deze plek alle patiënten bedanken voor het in haar gestelde vertrouwen. “Ik wens iedereen alle goeds voor de toekomst. Wie weet komen we elkaar nog eens op een andere manier tegen.”

Lees ook

Lifeline van Serious Request onthaald in Ommen

OMMEN – De dj’s van 3FM zijn maandag onthaald in Ommen. Ze trekken met hun …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.