Voorstelling van Kirsten van Teijn's 'Zalf' is een ode aan de twijfel

Cabaretière Kirsten van Teijn is een rijzende ster. Met het Groninger Studenten Cabaret Festival 2013 zette ze zichzelf alvast op de kaart door zowel Jury-, Publieks- als Persoonlijkheidsprijs in de wacht te slepen. Haar debuutvoorstelling Heilloos kreeg zeer positieve recensies en daarom kon een opvolger natuurlijk niet uitblijven. In Zalf, haar tweede programma, legt Van Teijn op een slimme manier een link tussen haar eigen jeuk en de jeuk van de wereld. Op 30 november komt Kirsten naar het theater de Stoomfabriek in Dalfsen.

Leren beheersen
Die eigen jeuk komt van de eczeem. Ze begint met spottend te zeggen: ‘Ik was geen baby met schrale billetjes, ik was een schrale baby met billetjes’. Het was op een gegeven moment zo erg dat ze op haar zestiende een half jaar niet naar school is geweest: “Ik lag open, was een en al ontsteking. Mensen dachten vaak dat ik brandwonden had, mijn lippen waren nooit heel en ik had bloemkooloren. Ik zat opgesloten in mijn lijf. Altijd stilletjes in een hoekje van de klas. Ik was zeker niet degene die grappen maakte of de aandacht trok.” Wat daar bij komt: “Krabben mag niet als je eczeem hebt, je moet de jeuk ‘wegademen’. Wat ontzettend moeilijk is, omdat jeuk zo primair is. Ik wilde wel krabben, maar ik wist ook: daar betaal ik een prijs voor. Dan gaat het bloeden, het wordt lelijk, er komen ontstekingen van. Het helpt maar kort. Ik heb moeten leren mezelf ontzettend te beheersen.”

Meer zalven
In ‘Zalf’ laat Kirsten van Teijn die beheersing varen en keert zij zich zonder gêne binnenstebuiten op het podium. Er heeft een ware transformatie plaatsgevonden van die schuchtere pubermeid tot de jonge vrouw die nu de liefde bezingt en grappen maakt over haar mislukte avontuur in het vrijwilligerswerk of een hilarische, helse vliegreis met buikgriep. Ze doet dat met het lef en het ongegeneerde van Adèle Bloemendaal en combineert dat met de chaos en het onweerstaanbare komische talent van Brigitte Kaandorp, afgemaakt met een lekker onvoorspelbaar sausje van zichzelf. De energie spat van het podium, al kan ze ook een prachtige, ingetogen ballade zingen over afwezige vaders.

Haar eigen jeuk en de neiging om te krabben, herkent Van Teijn in de wereld, die voor haar gevoel meteen krabt aan alle korstjes. “Voor mij is de voorstelling in één zin: laten we in godsnaam meer zalven in plaats van krabben. Krabben staat voor mij voor het zonder nadenken schreeuwen en alles maar op twitter of facebook kwakken. De zalf staat voor mij voor de ontspanning en de twijfel. Even zacht durven zijn, even je mond houden, even in je eigen hoofd nadenken in plaats van alles meteen te uiten of overal een mening over te hebben.”

Ode aan de twijfel
Eigenlijk is ‘Zalf’ dus een ode aan de twijfel. “Voor mijn gevoel wordt twijfelen tegenwoordig gezien als dom. Dat is wat ik zelf altijd heb gevoeld. En je ziet het ook op tv, in talkshows of discussieprogramma’s: als je niet meteen je mening klaar heb, is het: o, die weet het niet. Terwijl mijn hoofd in zo’n situatie alle kanten op gaat, maar ik spreek me niet meteen uit. Twitter is ook niks voor mij, je kunt toch niet de ene dag de ene mening hebben en de volgende dag een andere? In discussies is het hard tegen hard, zonder plek voor nuance lijkt het wel. De lange-termijnoplossing is dus zalf smeren en beheersen. Maar dat is zo moeilijk, het is veel makkelijker om op de korte termijn te denken en snel even te krabben. Dat zing ik ook in het liedje ‘Aardkorst’: ‘Sta op, we moeten door met velen/kom, laten we de scheuren hechten/en samen deze stinkwond helen’. Laten we dat in godsnaam doen, want als we alleen korte-termijnoplossinkjes hebben, komen we er echt niet.”

Veel herkenning
Haar debuut ‘Heilloos’ ging vooral over haar route naar volwassen worden, haar bijzondere opa en haar dominante moeder, en ook nu komen de ouders van Kirsten van Teijn voorbij. Een belangrijke boodschap die ze van huis uit meekreeg was: niet zeuren, hard zijn, even doorpakken. “Dat moesten we voor onszelf, maar ook naar anderen toe. Terwijl ik zelf helemaal niet zo in elkaar zit. Ik zeg in ‘Zalf’ ook: ‘Ik twijfel wel eens of het mijn ouders wel zijn’, op zo’n dramatische GTST-toon, haha. Dan hoor ik altijd veel herkenning vanuit het publiek. Bij ons aan tafel thuis werd vroeger alleen maar geschreeuwd. Er was geen plek voor een diepgaand gesprek, het was sneller en makkelijker om te snauwen ‘hou je mond!’. Er werd geen sorry gezegd, niet over nagepraat. Eigenlijk ook: rats, meteen krabben.”

Lieve vaders
Het contact met haar vader, die ze mild spottend ‘een toerist in eigen huis’ noemt in de voorstelling, is lastig vindt Van Teijn. “Hij was er vroeger nooit. Hij was zakenman en vaak onderweg, mijn moeder was thuis. Zei hij: ik hoor alles via je moeder hoor. Voor sommige mensen is het een hele opgave om te vragen: hoe gaat het met je? En dan te luisteren. Dat kon mijn vader ook niet. Het zijn geen schokkende dingen misschien, er is niks ernstigs gebeurd, hij was er gewoon niet. Ik heb een vader, maar geen idee wie hij is. Natuurlijk heb ik geprobeerd hem dingen te vragen, maar dat is nog niet gelukt. Dus alle vragen heb ik nu in het lied ‘Lieve vaders’ verwerkt, een ode eigenlijk, waar tegelijkertijd mijn verlangen in zit. Ik had een tijdje terug een radio-interview waarbij het hier ook over ging. Ik zat te vertellen en ineens zei ik: Oooh, mijn vader luistert ook. Na de uitzending kreeg ik een sms van hem: mooi gesprek en ik kan het allemaal niet terugdraaien. Dat deed mij veel, hij heeft het begrepen.”

Tickets zijn verkrijgbaar via de website van de Stoomfabriek of bij de Primera in Dalfsen. De show begint om 20:30.

|Doorsturen

Uw reactie


Onze krant


Volg ons op Facebook


Volg ons op Twitter




Vechtdal Centraal wordt gehost door:
EG COMPUTER SPECIALISTEN

Agenda

Weer