Uit Hei en Dennen: Oppas-oma

Vorige week reed ik via 24 Baustellen naar mijn jongste dochter in Frankfurt. Regen en wind begeleidden mij trouw over de A45-Sauerlandroute. Mooi hoor, alle bomen in bloei en vol in het tere groene blad. Maar ja, die Baustellen hè. Ze geven het zo vriendelijk aan. “Wir bauen für Sie”en “Danke schön für Ihre Geduld”. En dat laatste heb ik niet. Ik wil door, want om 5 uur moest dochter jureren bij haar lievelingssport, waarbij je ook nog eens geweldig veel gewicht verliest.

Tjonge wat een slanke dochter begroette me met in haar kielzog drie kleinzoons van 4, 5 en 10 jaar, die alledrie duits spreken. Terwijl dochter en ik samen nederlands praten. Dus switchen we steeds van duits naar nederlands. Een bekende situatie, ook toen we in Duitsland woonden. Toen er ook nog een engels sprekende vriend bij ons kwam was het helemaal een cryptische bedoening. Het ging ons gemakkelijk af. Wij Hollanders leren toch allemaal frans, duits en engels.

Om de verwarring te vergroten heeft dochter een Italiaanse man. Italianen spreken wel duits, maar met de italiaanse tongval hè. En alles op één dreun. Maar oké, wij komen er altijd uit.

Drie dagen op de kleinzoons passen. Dat klinkt heftig en geloof me, dat IS heftig. Niet te veel TV maande dochter mij. “Tuurlijk niet”, dus toen ze de bocht om was, werd Netflix aangezet door vijfjarige. Iets met enge grote griezelige beesten. Ik moest meekijken, want kleinzoons wilden alle verschrikkingen met me delen. “Oma, das ist nicht echt und wir sind doch bei Dir, roept vierjarige geruststellend boven het geraas uit. Eten en drinken haalden ze zelf uit de kasten door op het aanrecht te klimmen. “Machen wir immer so”, overtuigden ze mij. Dat is niet waar, maar ik laat het zo. Kom op, ik ben oma en hoef er alleen voor te zorgen dat ze niet onder auto’s komen of de poezen en konijnen loslaten.

Af en toe kwam hun pappa thuis om ons van lekker eten te voorzien. De kinderen gingen keurig na het eten naar bed, op de 10 jarige na. Sliepen ze na het voorlezen in? NIET bij oma. TV ging aan met een zachtaardige kindvriendelijke film.

Geen centje pijn. De oudste bepaalt min of meer zelf wanneer hij gestrekt gaat. Is dat vreemd? Ik vind van wel, maar ben ik mijn kleinkinderen’s hoedster?

Maandagochtend reed ik gesloopt, maar tevreden terug.

Antoinette

|Doorsturen

Uw reactie


Onze krant


Volg ons op Facebook


Volg ons op Twitter




Vechtdal Centraal wordt gehost door:
EG COMPUTER SPECIALISTEN

Agenda

Weer