Lampie: Daar gaan we weer…

Driekoningen heeft ie bij lange na niet gehaald. De boom met ballen oogde vermoeid. Dorre naalden op de parketvloer. Kon het spreken, dan was het, “ik smeek, tuig me af”. 

Ook voor mij was het kort na nieuwjaarsdag einde feestgedruis. Al op de tweede dag van januari naar het spoor sukkelen. Wekkertje gilt, het wrede sein om de zachtheid van vrouw en bed te verlaten. De plicht roept. Snel een boterhammetje en nog kreukelig van de slaap de Union bestijgen en in bejaardentempo naar het station in Ommen peddelen. Om van daaruit in een verdacht lege trein richting Zwolle te hobbelen. Geen vrij. Nee, Lampie bewaart de dagen liever als het daglicht zich niet zo snel laat verdrijven.

Jááá…, nééé…, hou me ten goede, ook ik heb liever vrij, vanzelfsprekend, maar heb in zoverre de luxe dat ik zelf kan bepalen wanneer. Dan kies ik niet voor de winter. Je kunt toch niet veel beginnen buiten. Lange avonden hangen voor de buis. Ken ondertussen de spelers van Swansea, West Bromwich Albion en Bournemouth, kwakkelende Engelse voetbalclubs. Komt van het continu loeren naar Ziggo Sport. Ik zag ze aandoenlijk, maar vruchteloos worstelen voor resultaat. Al was het maar een schamel puntje. Het leed en de teleurstelling, na manmoedig, maar tevergeefs tegenspartelen, teneinde het nakende onheil af te wenden, was bijna voelbaar.

Verliezen, je leert er mee leven, wennen doet ’t nooit. Daar ben ik als supporter van OVC ’21 inmiddels wel achter. Mijn hoop is omgeslagen in brandend maagzuur en dreigt al vroeg in het nieuwe jaar te kapseizen. Toch blijf ik hopen, in het besef dat in de liefde en in het voetbal niets voorspelbaar is. Daar houd ik me aan vast, zo waarlijk helpe mij Koning Voetbal.

Een diepe zucht, kom op, de baas zijn centen zijn niet van blik! Ik ben er niet bij. Barst, brood uit de vriezer vergeten te leggen. Ik schud meewarig het hoofd tegen mijn spiegelbeeld. Nou ja, wie weet komt mijn chef binnenkort bij me en zegt, “Lampie, weet je wat, we maken de vijftiende wel geld over, blijf maar thuis”. Het wordt allemaal minder. Ik zag het vanochtend al in de spiegel. Werd er niet vrolijk van.

Kan het zijn dat een buitenaardse parasiet niet alleen de kleur uit mijn haren heeft gezogen, maar ook het geheugen uit mijn schedel? Dat mijn hoofd langzaam, maar zeker de vergelijking kan weersteen met een lege milkshakebeker. Telefoon weg. Ook dat nog. Niet erg, heb ik een truc voor. Ik pak die van mijn vrouw, bel mezelf en hoor ‘House of the Rising Sun’ van The Animals, mijn ringtune.

O ja, deze column, ik had willen beginnen met iedereen het allerbeste toe te wensen. Maar de krant sloeg een editie over. Dit is pas de eerste uitgave in het nieuwe jaar en Driekoningen is geweest. Beetje laat, dus dan maar de hoop koesteren dat iedereen die me dierbaar is kwiek mag blijven. Het klinkt als een flets cliché, maar bedenk: een gezond mens heeft wel duizend wensen, iemand die doodziek is maar één!

|Doorsturen

Uw reactie


Onze krant


Volg ons op Facebook


Volg ons op Twitter




Vechtdal Centraal wordt gehost door:
EG COMPUTER SPECIALISTEN

Agenda

Weer