Rick: Waar is meneer Koetsier?

In de supermarkt neem ik niet altijd een bonnetje mee. Totdat ik vorige week voor 7,99 een joggingbroek kocht bij DekaMarkt. Omdat supermarkten geen paskamers hebben (wat ik overigens stom vind, want ze verkopen steeds vaker kleding), nam ik de broek op de gok mee naar huis. Zonder bonnetje. Maar thuis zag ik meteen: ik ga dat ding nooit aan doen. Snel terug.

Het kassameisje gaf blijk van herkenning toen ik met de broek achter de kassa kwam staan. De glimlach vertelde me dat het goedkwam. Eerst die ene klant helpen en dan was ik aan de beurt. Maar het kwam niet goed. Zonder bonnetje kon ze me geen geld teruggeven. Dat ik hier vijf minuten geleden nog was, deed niet ter zake.

'Dan wil ik de manager graag spreken.' Dat kon. 'Meneer Koetsier, kassa vier alstublieft. Meneer Koetsier, kassa vier.' Ik vond de rijm erg mooi, maar meneer Koetsier kwam niet. Een ander kassameisje besloot hem te gaan halen. Dat duurde vijf minuten en ze kwam terug zonder meneer Koetsier. 'Ik zie wel zijn jasje, ik denk dat hij op de wc zit.'

Heb ik weer. De manager zit te poepen. Ik vertelde dat ik nog wel even zou wachten. Ondertussen werden vele klanten geholpen, kreeg ik steeds een vriendelijke glimlach, maar van meneer Koetsier geen spoor. Hij werd nog een keer omgeroepen door het arme schaap dat duidelijk bang was dat meneer Koetsier ieder moment woedend aan kon komen lopen.

Dat deed hij niet. Ik stond er al een kwartier. Een paar vakkenvullers begonnen zich er ook mee te bemoeien. Waar was toch meneer Koetsier? Uit het niets kwam hij ineens aan lopen, zijn voorhoofd licht bezweet. Ik zei: 'meneer Koetsier, het voltallige personeel is naar u op zoek'. 'Oh, ze hadden me ook gewoon kunnen bellen hoor, ik heb mijn mobiel altijd op zak.'

|Doorsturen

Uw reactie