Uit Hei en Dennen: Verwennerij

Vanochtend heb ik voor het eerst sinds decennia een langdurige gezichtsbehandeling gekregen. Zo intensief ben ik nog nooit onder handen genomen. Mijn laatste schoonheidsbehandelingen dateren uit de jaren '70. Toen was ik nog een jonge blom van rond de dertig.

Ik kocht toen zeer noodzakelijke dure produkten, want hoor eens, als je in je jonge jaren de boel de boel laat moet je je niet verwonderen dat tussen 50 en 60 jaar de lellen en vellen er veelvuldig bijhangen. Als het produkt niet prijzig was, zou mijn gezicht met 50 jaar gerimpeld zijn gelijk een oude aardappel. En toch gebeurde dat niet. Ook al gebruik ik sinds jaar en dag hoogstens Nivea produkten uit het assortiment van Kruidvat.

En niets ten nadele van de Kruidvat makeup hoor. Ik blijf er echt fan van. Door veelvuldige bezoeken aan vriendin/schoonheidsspecialiste met eigen salon, die mijn pigmentvlekken wist te reduceren tot een babyzacht en fraai huidje, leerde ik het e.e.a. over het verwijderen van ouderdomsvlekken. Gezicht en handen kunnen nog zo fraai zijn, je ouderdomsvlekken halen je altijd in. In vroeger tijden poederde je je tot een wit masker en ging daarna verder door het leven als spook van de opera.

Dus daar lag ik, lekker onder een zalig warme deken, te luisteren naar lieflijke Ierse klanken. Kom maar op, ik ben er klaar voor. Eerst wat vlekken van mijn handen verwijderen. Ik koos voor de wat pijnlijke behandeling. Waarom? Dat gaat veel sneller, na een paar dagen heb je poezelig blanke handen. Is het uit te houden? Op wat onthutst ontsnapte kreten na, wel! Mijn gezicht kreeg een heel intensieve vrijwel pijnloze behandeling. Vrijwel hè, niets voor niets! Vriendin is een specialiste, met jarenlange ervaringen in Amerika. En dat merk je. Wat eng is...............je hebt geen idee hoe je gezicht zich tijdens al die behandelingen heeft gehouden. Zij keek heel bewonderend naar het resultaat, maar wat zou ik er zelf van vinden? Dat vond ik een eng moment. Want wat als ik pioenrood uit haar behandeling zou komen? Solliciteren als rode Piet, weer eens iets anders dan gemekker over een zwarte Piet. Maar niets was minder waar. Ik keek naar mijn blozende schone gezicht, waar vlekjes en rimpeltjes als sneeuw voor de zon waren verdwenen. Nee, ik zie er niet jaren jonger uit. Natuurlijk niet. Of verloofde mijn frisse fruitige gelaat enthousiast bewonderde? Het is een man hè. Forget it!!!

Antoinette

|Doorsturen

Uw reactie