Uit Hei en Dennen: Verliezen

Wij reden deze week naar Duitsland, niet zo ver hoor, maar gewoon om eens te peilen hoe de stemming was na de verloren wedstrijd van de duitse Mannschaft. Ja, je wilt als buurland toch je medeleven betuigen. Links en rechts zagen we hun Fahnen halbmast hangen. Het doet je wel wat hoor, in de poulefase al uitgeschakeld worden. De schande zeg.

Oké, Nederland doet helemaal niet mee. Hoor je ons daarover? Tuurlijk niet, er is zo veel meer dan voetbal. Wij organiseren een wedstrijd NK Scootmobiel voor senioren in Zandvoort. Ik zag foto’s van enorm fanatieke ouderen die zich Max Verstappen waanden en dat moesten bekopen met een nare val. Het parcours werd nog meer aangepast, waardoor de meeste senioren valvrij de finish haalden. Zij reden met vier wielen en voor de zekerheid werden er helmen gedragen. Wat een fanatisme sprak er uit hun gezichten zeg. Ik vind het een geweldig vervoermiddel voor ouderen en mensen die minder goed kunnen lopen of fietsen. Het schijnt een enorme barriere te zijn om voor het eerst op zo’n mobiel de weg op gaan. Eens liep je frank en vrij, daarna met een stok of krukken en dan komt de dag dat je per scootmobiel de Hema in rijdt. Je neemt nogal wat ruimte in en niemand hoort je aankomen. Geen mens vindt het vreemd dat jij opeens in dat mobiel zit, maar voor jezelf is het een enorme schok. “Wat zullen de mensen denken”, en die denken helemaal niets, welnee, die zijn blij dat je weer overal kunt komen, dat je niet afhankelijk bent van een paar wankele stokken, maar zegevierend boven alle mensen uit binnen komt rijden.

Schaamte om dat wat er niet meer is, of niet meer funktioneert. Het begint met een bril, daarna een gehoorapparaat, een stok, een rollator, een rolstoel en dan hoera, een scootmobiel. Wie doet je wat? Wie vindt het gek, of opvallend? Alleen jij zelf, want ojee, na het scootmobiel volgt niets meer dat je eigenhandig kunt besturen. Dan ben je afhankelijk en dat is, als je brein nog goed is, heel moeilijk te aanvaarden. Afhankelijkheid betekent dankbaar moeten zijn voor alle hulp die er voor jou komt. Kun je nog achteruit je keel spreken en op je standpunten staan? Je hebt immers iemand nodig die je naar het toilet brengt, je wast, kleedt en wellicht voert. Oud worden is fijn, maar oud zijn????

Antoinette

|Doorsturen

Uw reactie