Uit Hei en Dennen: Vakantietijd

Het moet er weer van komen hè, waar gaan we nu weer naar toe om eens even uit de dagelijkse sleur te zijn. Plannen maken en omzetten in een besluit valt nog lang niet mee. Nu zijn wij maar met z’n tweeën, hoe moeilijk kan het dan helemaal zijn? “Waar zou je heen willen”, vraagt lieve verloofde. En ik kom dan op geen enkel idee. De warmte is te warm, dus het zuiden valt af. Gaan we per auto of met de bus? Als het aan verloofde ligt, vertrekken we ‘s morgens tegen
10 uur aan een lange autorit, noord, oost of westwaarts.

De navigatie op snelle autowegen en op naar het beoogde hotel, met als tussenstop een benzine aanvulling. Ja, als er een wegrestaurant is, kun je nog even naar het toilet via een zeer ingewikkeld muntjes systeem, waar iemand bij moet staan om je daar doorheen te werken. “Wil je nog iets eten?” Maar zijn blik staat op “nee hè”, dus met medenemen van een mars, raider en bounty stappen we weer in de auto. We rijden om beurten, dat wel. Behalve in Engeland hè, voor geen goud!!!!
En dan ben je er dus, kamer valt mee, zonnetje schijnt, koffers uitpakken en dan? Stadje in, hé hier hebben ze ook een Aldi, een kerk, een raadhuis en net even andere huizen dan thuis. Leuk hè, ja leuk!

Waar gaan we vanavond eten? Zeg jij het maar. Het kan zo vies tegenvallen hè, dat je anderhalf uur wacht op iets heel avontuurlijks dat niet eens te herkennen is. Daarna nog even het stadje in? Ja, want wat moet je anders doen, om 9 uur naar bed is niet erg aanlokkelijk, doen we thuis ook niet. Op een terras een glas wijn drinken en je vergapen aan de vele toeristen in wonderlijke kleding. Meestal met zeurende krijsende kinderen, die zich dood vervelen in een plaatsje waar behoudens een mooi uitzicht, niets te beleven valt. Wij weten dan dat wij die kinderen heel anders zouden opvoeden. “Weet je nog, je keek kwaad naar ze en daarna zaten ze muisstil te lezen of op een schermpje te timmeren”. Jaha, in onze tijd was de opvoeding nog puik in orde. Dat veel kinderen lange jaren psychologische steun nodig hadden om de terreur van de ouders te verwerken, wist je toen nog niet hè. Vakantie, het mooiste blijft toch weer thuis komen!

Antoinette

|Doorsturen