Uit Hei en Dennen: Toekomstplannen

Vandaag troffen vriendin en ik elkaar in Zwolle bij vd Valk, waar het zo heerlijk koel is. Het zou immers vandaag weer heel warm zijn. Dus niet, het begon onderweg zachtjes maar gestaag te regenen. We besloten hier te blijven voor de heerlijke koffie, dranken en slemperijen. Vriendin begon over de vakantie in Kroatië met echtgenoot. Mooi, warm en lang, dus ruzietjes onderweg.

Uitvoerig besproken natuurlijk, niets lolliger dan achteraf ruzies aan te horen. Echtgenoot lijdt aan vergeetachtigheid en tot vriendins ontzetting begon ook zij te twijfelen aan eigen vermogens. Woorden die niet gevonden werden, verhalen die herhaald werden, kortom zij vormden een tragisch duo. Daar zat vriendin ernstig over in. Kijk, dan ben ik de handige helpster hè. Als zelfs verloofde soms zijn woorden moet zoeken is het gewoon een hiaatje in ons geheugen, hoort bij de leeftijd. Zo troostten wij elkaar in de kleine mankementjes van de oudere van dag.

Vriendin en echtgenoot hadden een geweldige oplossing gevonden voor de “oude dag”. Met een aantal senioren uit een gezellige club kwamen ideeën om samen een woongemeenschap te vormen. Er was al een architect geraadpleegd en van alle kanten kwamen ideeën over de opzet en benodigde faciliteiten. Dit is natuurlijk niet nieuw. Hoe heerlijk zou het zijn om met mensen van gelijke pluimage samen te leven op een plek waar voorzieningen zijn die je samen kunt gebruiken. Je hebt je eigen appartement en bent onder gelijkgestemden. Arts, verpleging, restaurant, winkeltje, kapper e.d. allemaal op één bestemming. Zij hebben zich al ingeschreven. Wat een opluchting, niets meer te doen met onderhoud van tuin of huis, alles wordt centraal opgelost.

Maar ja, wat zijn de mitsen en maren hè. Onderling gekrakeel, muggenzifterijen, jaloezie en nijd zijn nu eenmaal des mens hè. Kliekjesvorming, uitsluiting, achterklap en negeren liggen op de loer. “Dat gebeurt niet onder gelijkgestemden”, maar in een crisissituatie leer je de toch niet zo gelijk denkende mens kennen. Dementie geeft onrust en achterdocht. Lichamelijke ongemakken en onderlinge onenigheden kunnen wrijving geven en dan zit je daar dus toch aan vast. Er komen kinderen met kleinkinderen logeren die luid gillend verstoppertje spelen, je hondje plast de perkjes geel, je scootmobiel maakt krassen in de lift en het eten wordt steeds meer voorspelbaar en van het zelfde. De gezamenlijke duofiets heeft een lekke band en de dader ligt op het kerkhof.

Oud worden is ons aller hoop, maar oud zijn????

Antoinette

|Doorsturen

Uw reactie