Uit Hei en Dennen: Moederverdriet

Iedere maandagochtend rijd ik vol ongeduld naar mijn oudste dochter en driejarige kleinzoon in Friesland. Aangekomen rent kleinzoon naar me toe en laat zich in mijn open armen vangen. Het optillen wordt met zijn groeiende lijfje wel steeds zwaarder, maar zolang we niet samen achterover kukelen houd ik het vol.

De laatste keer was weer enerverend, want dan spelen we mijn zelf ontworpen spelletje 'autootjes in het ravijn laten vallen', met de daarbij behorende jammerklachten. Het ravijn bestaat uit de rugleuning van de bank. Aanvankelijk rijden we over de rand, maar dan laat ik, onder luide smartelijke kreten mijn autootje vallen. Simpel, maar reuze effectief. Na een paar uur komt dochter weer thuis en vertrek ik na de lunch. Ik zag taartjesmeel in haar boodschappentas. Daarmee zou ze samen met zoontje gezellig taartjes bakken.

Op de terugreis overdacht ik de opvoeding die mijn dochters kregen. Zelfs als ik gewoon thuis was, kwam het geen seconde bij me op om met beiden iets leuks te ondernemen. Deed mijn moeder niet, grootmoeder niet en daar spiegelde ik mij aan. Iedere dag wandelen langs weilanden met koeien en daarna ijs eten bij de Italiaan in het kleine Duitse stadje, vond ik al een hele klus. De dochtertjes speelden gewoon samen in hun speelkamer. Toen ze met 3 jaar naar de Kindergarten gingen kon ik weer hele dagen werken.

De terugweg naar huis viel me zwaar. Wat had ik de dochtertjes en mijzelf veel ontnomen. Waarom bakte ik nooit taartjes met ze, of speelde eens samen met hen. Grote treurnis, dat beiden dat nooit met mij hadden beleefd. Ik beschreef die avond dat verdriet op facebook. Daar kreeg ik heel veel lieve begrijpende troostende reacties op. Ook beide dochters en een aantal van hun vriendinnetjes van toen reageerden via facebook. Zij herinnerden zich die “leegte” niet, hadden prima jeugdjaren gehad en hun vriendinnetjes schreven dat het bij mij altijd zo fijn en gezellig was. Met vakanties mochten ze mee naar hotel de Zon in Ommen en bleek ik dus een puike inventieve vrolijke vrouw te zijn, die bv. nachtelijke autoritten met ze maakte. Zij hadden nooit in hotels gelogeerd of gedineerd, voor hen was het een werelds avontuur. Vele facebook vrienden schreven opbeurende reacties en mijn dochters? Ze herkenden zich niet in mijn verhaal.

Hoezo, ik was er altijd voor ze en nog! Niet versagen, mama vragen is nog steeds hun credo.

Antoinette

|Doorsturen

Uw reactie