Uit Hei en Dennen: Lentekriebels

Vandaag op zaterdag werden we wakker met de zon op ons gezicht. Ik geloofde er al niet meer in. Wat een verrukking zeg, nu zou ik mijn nieuwe jurkje eindelijk aan kunnen trekken. Nog wat onwennig hoor, gisteren nog met jasje door Ommen gelopen en nu felle zonneschijn. Voor een vrouw van mijn leeftijd dan eindelijk klaar is zeg! Niks jurkje over het hoofd en schoentjes aan. Om er stralend uit te zien, moet er het een en ander voorbewerkt worden.

Mannen van mijn leeftijd douchen en scheren zich, halen een kam over een paar haren en kleden zich aan. Binnen 10 minuten staat mijn Gerrit fraai in de hall. Dan ben ik nog bezig mijn lijf in een harnasje te werken, zodat het jurkje glad over lijf en leden valt.

Onwennig trek ik een panty aan, want nee, zelfs bij prachtig weer komen mijn blote benen niet meer buiten de deur. Nieuwe schoentjes aan, die heerlijk zitten. Tijden niet zo lekker op hoge hakken gelopen! De schoenen van tegenwoordig hebben vaak een vrij brede leest en ronde vorm. Wel zo handig, want die 5 tenen moeten niet te strak zitten, ook de hoge hakken zijn breder dit jaar, hoera! Mooi bolero vestje over de jurk zonder mouwen. Ja, lieve jonge vrouwen, dat zegt jullie nu nog niets, maar zo rond de 55 gaan je bovenarmen, als je niet sport, hun eigen weg zoeken. Meestal in de breedte en naarmate je nòg ouder wordt komen er vreemd kleurige vlekjes bij en ben je ook nog de treurige bezitster van 'kipfiletjes'.

Maar niet getreurd, je bent er immers nog. En zo togen wij opgewekt helemaal naar Brabant en wel naar Hooge Zwaluwe. Dat ligt vlakbij Lage Zwaluwe. Mijn broer en schoonzus hadden formidabele leeftijden bereikt en vierden dat met hun familie en vrienden. Waar? In de hervormde kerk. Ja, die deed toch geen dienst meer. Geen banken meer hoor, alles ingericht op festiviteiten. Maar, nog wel een kansel. Daar stond broer op, om ons welkom te heten en te vertellen hoe de middag zou verlopen. Wat een gezelligheid, eten drinken en vrolijk zijn. Wij Pietermannetjes zitten genoeglijk met onze wederhelften aan één tafel. Eerst bewonderen we elkaars outfit, de dames dan hè. Daarna komen de verhalen los, en soms ook “oud zeer”. Tragiek van familiebedrijven. Zelfs na 20 jaar. Maar gelukkig gaat ons bloed waar het WEL gaan kan.

Antoinette

|Doorsturen

Uw reactie