Uit Hei en Dennen: Foto's kijken

Mijn zwager wil aan de hand van familiefoto’s bekijken hoe onze familiehistorie is opgebouwd. Als oudste heb ik van onze ouders de meeste foto’s en herinneringen. Dat vergt veel zoeken in kasten en laden, want ik ben helaas geen ordelijk type met van tekst voorziene familiekiekjes.

Allemaal in zwart witte soms zelfs taupe kleuren in divers formaat. Het scheiden van Pieterman/Dijkstra familie is gemakkelijk. Helaas zijn de meeste Pieterman foto’s verbrand tijdens de bombardementen op Rotterdam in 1940. Maar, mijn vader Joost is met 10 maanden gefotografeerd op een fraai bankje, dus dat is een aardig begin. Zijn ouders zie je vaak met hun kinderen aan het strand in Oostvoorne of ergens in Ommen, waar een broer van mijn oma Dijks woonde. Opa in zee met das, vest en broekspijpen tot kniehoogte opgerold. Ik krijg bij het zien van oude foto’s vaak een bitterzoet heimwee. Ooit waren deze mensen vol leven met plannen voor de toekomst.

Ik weet immers dat mijn dochters en hun kindskinderen later naar ons kijken, met die zelfde herinneringen. Ach, kijk mama eens, ze staat bij een pomp, waar een enorme straal water uitkomt. Hadden ze geen kraan? Wat? Woonden ze vroeger naast een boerderij? Wie is dat meisje bij dat paard met dat kleine jongetje ernaast? Hé, achterop de foto staan de namen, wie zou dat gedaan hebben? Ach, dat is mama/oma’s handschrift, wat fijn dat we nu weten wie wie is.

Dan leef je nog een jaar of 90 door in de herinneringen van je klein- en achterkleinkinderen, daarna ben je totaal van de aardbodem gewist. Bij de gemeenten of landen waar je ooit woonde, blijf je ingeschreven en/of uitgeschreven, dus je bent nog wel te traceren. En dan gaat wellicht een familielid in het jaar 2095 dreggen naar jou. Foto’s blijven tot het einde der tijden in the cloud hangen, dus die zijn altijd op te zoeken. “Kijk nou eens, dat is jouw over over overgrootmoeder van de Pieterman kant. Ik heb een dochter en drie kleinzoons die mijn familienaam dragen. Het is gek, maar ik vind dat toch een mooie gedachte. Dat je als vrouw na een echtscheiding je eigen naam doorgeeft. Mijn jongste dochter heeft drie zoontjes met mijn achternaam. Het slaat nergens op, en toch?

Op een of andere manier willen we dat onze genen en namen doorgaan, onsterfelijkheid doordat jouw eigen achternaam steeds verder gaat.

Antoinette

|Doorsturen

Uw reactie