Uit Hei en Dennen: Energiebronnen

Sinds een week sta ik s‘ochtends om 7 uur naast mijn bed en wandel om halfacht met onze boomertjes door de lanen en bossen van de Wolfskuil. Tjonge, wat doet mij dat goed zeg. In beweging zijn, iets doen in plaats van tegen 10 uur pas te ontbijten om na twee gelezen kranten al weer te hunkeren naar een dutje op de bank. Het heeft een aantal jaren geduurd, maar het is er dus eindelijk van gekomen. En wat wil ik dan per dag veel doen zeg. Er vielen mij ineens allerlei ongeregeldheden in huis op. Te lamlendig om daar echt iets aan te veranderen, want hoe belangrijk zijn die kleine huiselijke dingen nou helemaal. De wereld draait toch wel door. Maar kasten opruimen, echt, ik kan het iedereen aanbevelen.

Het allerleukste vind ik het uitruimen van de provisie kasten. Zo’n vuilniszak volproppen met levensmiddelen die allang over de houdbaarheidsdatum zijn. Flessen wijn van een ongure afkomst leeg laten lopen, mayonaisepotjes, tig plastic doosjes, pannen, potten, plastic tassen... En daarna de schone kast weer in ruimen. Ik had de tijd van m’n leven, het kon wel eens een hobby worden.

Verloofde keek het deze week allemaal met verbaasde ogen aan, zie je wel, er bestaan nog wonderen. Maar, eerst maar eens kijken wat ze de volgende dag gaat doen hè. Ik hield gewoon niet op. Ik kreeg een gigantische energie van mijn huishoudelijke activiteiten. Ik merk dat ik het heerlijk vind om de dag vroeg te beginnen. Misschien ga ik zelf weer boodschappen doen. Ook al zo lang geleden. Een mens wordt lui hoor, als je partner heel veel doet en je je zelf reduceert tot mooi zitten zijn op de bank. Nou ja, mooi, die tijden zijn ook geweest. Maar... gisteren, toen ik bij Oldenhaghe als vrijwilligster een nieuwe mevrouw kwam ophalen, kwam een oude man mij tegemoet, die mij vertelde. dat ik altijd zo vriendelijk ben.

Er zijn meerdere energiebronnen waar ik uit put. Familie, vrienden, vrijwilligerswerk. Dat mensen je graag zien en bij je willen zijn. Daar draait alles om. Vanmiddag reed ik met senior naar Hasselt, om daar aan de haven wat te drinken. Een nieuwe seniore wilde graag een vrijwilligster en laat dat nou een erg leuke vrouw zijn, zo optimistisch, ondanks vele kwalen. En dan nog 90-jarige dame uit het Molenerf waar ik zoveel mee lach. Een mens moet wat ondernemen om zich waardevol te voelen.

Antoinette

|Doorsturen

Uw reactie