Rick: Straf

Omdat ik verloren had met Bingo mochten de kinderen een straf voor mij verzinnen. Ze waren er snel uit. Het was namelijk Sint Maarten. Vanavond zouden er groepjes kinderen om snoep komen zingen en mijn opdracht was om mee te zingen. Keihard. Ook als de ouders er bij stonden. Vooral als de ouders erbij stonden.

Ik heb vroeger zelf nooit Sint Maarten gevierd. Wel foekepotterij. Het principe is natuurlijk hetzelfde. Je belt ergens aan, zingt snel een paar regels en houdt je hand op. Aan het eind van de avond kieper je thuis de linnen tas op de kop op tafel, geef je de mandarijnen aan je ouders en eet je je misselijk aan al het snoep.

Mandarijnen. Vreselijk vond ik dat. Dan liep je de hele avond in een apenpakje door de kou, zong je een stom lied en kreeg je een mandarijn. Of een stuiver, dat was al net zo erg. Tijdens het Foekepotten hoor je natuurlijk snoep te krijgen. Hoe zoeter, hoe beter. Bij Sint Maarten is dat niet anders. Tegenwoordig schijnt er een app te zijn die kinderen aanwijst waar tijdens Sint Maarten de meest vrijgevige mensen wonen. Zo kunnen ze hun ideale snoeproute bepalen. Ik ben echt dertig jaar te vroeg geboren.

Terug naar mijn straf. Om tien over zeven ging bij ons de bel. Ik deed de deur open en keek in de ogen van vier kleine jochies. Geen ouders dus minder gênant. Ik had de jongens in onze buurt nog nooit eerder gezien, maar misschien stonden wij in hun app wel als 'vrijgevige mensen' en kwamen ze van een paar buurten verderop. Ze begonnen meteen te zingen: "Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten..."

Ik zette onmiddellijk in. Zo hard als ik kon. Zo luid, dat ik zelf de jongens eigenlijk niet meer hoorde. We waren tegelijk klaar en ik keek in de ogen van vier stomverbaasde kinderen. Ze pakten een mars uit het snoepmandje en liepen weg. Toen ik mijn hoofd om de deur stak, zag ik een groepje ouders op de oprit staan. "Wat een rare man hè pap", zei een van de jongens.

|Doorsturen

Uw reactie