Rick: Regenpak

Zelden heb ik iemand zo treurig zien kijken als die meneer die ik afgelopen zondag in de regen passeerde. Ik reed in mijn auto. Meneer liep naast zijn vrouw. Hij droeg een korte broek, zwarte bergschoenen en... een donkerblauw regenpak. Of eigenlijk was het meer een soort cape. Zijn vrouw droeg hetzelfde donkerblauwe regenpak.

Aan de lichaamstaal van de vrouw was duidelijk te zien dat zij het regenpak vaker droeg. Ze keek opgewekt en haar armen zwierden vrolijk langs haar lichaam. Haar man keek anders. Liep ook anders. Duidelijk bang om ieder moment betrapt te worden door een van zijn vrienden. Die hadden hem ongetwijfeld voor de rest van zijn leven belachelijk gemaakt.

Terecht natuurlijk. Er zijn namelijk grenzen. Ongeschreven regels ook. Nergens staat zwart op wit dat je als man geen regenpak mag dragen. Maar diep in zijn hart weet iedere man dat zoiets gewoon niet kan. Een regenjas vind ik zelfs al op een randje, maar daar kun je nog mee weg komen. Een cape of pak is over het randje. Ver over het randje. Echte mannen laten zich gewoon zeiknat regenen.

Ik herinner me nog een leraar wiskunde die vroeger altijd met een regenpak aan kwam fietsen. Wij als scholieren lieten onze spijkerbroek gewoon zeiknat regenen. Dan zaten we maar de eerste drie uur met een kleffe broek tegen onze benen. Een regenpak aan doen was voor ons hetzelfde als met een roze maillot op school komen. Sommige dingen deed je gewoon niet.

Ik betwijfel of het met die wiskundeleraar nog goed is gekomen. Waarschijnlijk loopt hij net zo ongelukkig rond als de man die ik zondag zag. Als ik hem weer zie, moet ik hem redden. Weer een man van hem maken. Ik laat nog weten of dat gelukt is.

|Doorsturen

Uw reactie