Rick: Kwijt

Wij zijn onze soeplepel kwijt. Zomaar ineens. Hij hoort in het kannetje op het aanrecht te staan. Tussen de garde, de tang en de drie spatels. Maar daar zit hij niet. En de vaatwasser is leeg. Wie het weet mag het zeggen.

Dat wij iets kwijt zijn, is op zich niet zo raar. De afstandsbediening is regelmatig even weg. Sleutels ook, net als een mobieltje, de oplader, de gasaansteker en soms het konijn. Maar die hebben met elkaar gemeen dat ze tijdelijk kwijt zijn. Zo zit het konijn bijvoorbeeld vaak achter de bank. Niets om je zorgen over te maken dus.

Met de soeplepel is het anders. Vanaf morgen is hij op de kop af dertien dagen vermist. Het moet wel heel raar lopen, wil hij ineens weer opduiken. En bovendien, waar vandaan? Mijn vrouw zweert dat ze er niet mee gegraven heeft toen het tuinschepje even kwijt was en de kinderen weten ook zeker dat ze geen keukentje hebben gespeeld.

Uiteraard heb ik voor de zekerheid het hele huis afgezocht. We gebruiken in principe nooit soeplepels in de slaapkamer of badkamer, maar ook daar heb ik gekeken. De kelder, de auto, de vliering, iedere vierkante centimeter is uitgekamd. Het voordeel is dat ik nu alles weet te vinden. Bijna alles dus.

Even overwoog ik de buurt in te gaan. "Sorry buurman, een hele raar vraag misschien, maar hebben jullie misschien... het is een zwarte van kunststof..." Ik besloot het niet te doen. Na zo'n vraag ben je geheid de rest van je leven de buurtidioot. Er zit niet anders op dan het verlies te accepteren. Het een plekje te geven. Ik weet alleen niet goed waar.

|Doorsturen

Uw reactie