Rick: Glijbaan

Een dagje zwemmen. Dat klinkt heel ontspannen toch? Maar let op: hoe langer ik de zin maak, hoe meer dat beeld verandert: een dagje zwemmen... in de herfstvakantie... op een vakantiepark... met vier kinderen... waarvan er eentje nog geen diploma heeft.

Optimistisch als we waren, hadden mijn vrouw en ik allebei een boek meegenomen. We zagen het helemaal voor ons: de drie kinderen die kunnen zwemmen vermaken zich urenlang met tikkertje, verstoppertje en banen zwemmen. De vierde zonder zwemdiploma zit urenlang in het pierenbadje. En wij kunnen ons boek uitlezen in het zitje aan de kant.

Goed verhaal. Tikkeltje naïef misschien. Ik moest namelijk mee van de glijbaan. En door de wildwaterbaan. En achterstevoren door de wildwaterbaan. En van de glijbaan. En ik wilde toch ook wel even tot dertig tellen en daarna iedereen zoeken? Tuurlijk. Geen probleem. En van de glijbaan. Mijn vrouw was ondertussen druk met nummer vier. Die wilde, gek genoeg, niet in haar eentje in het pierenbadje.

We waren niet de enige volwassenen. Door de hoeveelheid gegil in het water voelde dat wel zo, maar toch zaten overal mannen en vrouwen langs de kant. Een boek te lezen. Of een tijdschrift. In de relaxmodus. In het begin keken mijn vrouw en ik er steeds naar. Ons afvragende: hoe dan? Terwijl we ondertussen achter onze vier aapjes aan moesten vangen. En van de glijbaan. Uiteraard.

Al vrij snel kwam het omslagpunt. De kinderen hebben vreselijk veel plezier. En hey, wij eigenlijk ook. Vier vrolijke snoetjes. Ik werd zelfs fanatiek met verstoppertje. En ging ook zonder kind van de glijbaan. Na vijf uur in het subtropisch zwembad waren we kapot. Allemaal. Maar wedden dat we meer plezier hebben gehad dan de lezers aan de kant?

|Doorsturen

Uw reactie