Rick: De onzichtbare visser

Als ik op mijn werk naar buiten tuur, zie ik het kanaal. Dat is fantastisch, want ik mag getuige zijn van complete eendenfamilies die opgroeien, wandelaars die aangevallen worden door agressieve zwanen en vissers. Vissers in vele soorten en maten.

Zo heb je de ongeduldige visser, die met zijn hengel in de hand het volledige kanaal afstruint en overal zijn dobber twee minuten neergooit. Je hebt ook de geduldige visser die van acht tot acht op een krukje naast zijn hengel zit. En vorige week spotte ik een derde categorie: de onzichtbare visser. Of eigenlijk spotte ik hem dus niet.

De hele dag stond zijn visgerei langs de waterkant. Het viel allemaal nogal op, want meneer had een complete legertent neergezet waarin je zeker met vijftien man kunt overnachten. Voor de tent stonden twee werphengels op steuntjes met elektronische verklikkers. En een schepnet. Hij verwachte er dus nogal wat van.

Maar geen visser. Totdat ik naar huis ging en er langs fietste. Zeker 50 meter verderop en op mijn werk daardoor buiten mijn gezichtsveld. Zijn fietskarretje verraadde dat hij bij de visspullen hoorde. De nogal dikke puber lag in zijn blote bassie op een bankje in de zon. Koptelefoon op zijn hoofd.

Zouden de piepjes van zijn verklikker de muziek onderbreken? Net zoals de verkeersinformatie in de auto. Of zijn de visspullen een dekmantel? Een excuus voor een heerlijk middagslaapje. Ik besloot hem te testen en tikte hem op zijn schouder: "Hey, je hebt beet", riep ik vrij hard. Zijn duim ging omhoog: "Bedankt meneer!" en tergend langzaam kwam hij in de benen. Dus toch een visser.

|Doorsturen