Rick: Bang om te bellen

Ineens las je het overal: jongeren zijn bang om te bellen. Het schijnt zelfs te gaan om veertig procent van mensen tussen 18 en 30. Ze vinden het awkward en missen de smileys en blauwe vinkjes. Mensen die zich daar zorgen over maken, kan ik geruststellen: het komt wel goed.

Toen ik zelf nog in de categorie 'jongeren' viel, of er zelfs nog voor zat, durfde ik ook eigenlijk niet te bellen. Maar je moest toch iets als je een meisje leuk vond. Ik had haar op een trouwfeest gezien, niet aangesproken natuurlijk, en via vriend R haar nummer achterhaald. Ik ben wel zes keer doodgegaan voordat ik haar nummer draaide, maar ik deed het toch. We hebben vier maanden verkering gehad.

Ook moesten wij vroeger naar huis bellen als we met vrienden op vakantie waren. Ik vergeet nooit meer dat ik eindelijk muntjes had verzameld, een telefooncel had gevonden en wist hoe ik naar Nederland moest bellen. Ik kreeg alleen niet mijn eigen moeder aan de telefoon, maar de moeder van vriend M. Dat was namelijk het nummer dat in mijn geheugen geprent zat en ik dus automatisch belde.

Bedrijven bellen was ook wel een dingetje. Een stageplek regelen, daar kon ik rustig een paar weken tegenop zien. Zelfs de snackbar was lastig. Ik was altijd bang dat ik stoorde. Als de telefoon dan te lang overging, wist ik dat het druk was en gooide ik het liefst de hoorn weer op de haak. Stel je voor dat iemand geïrriteerd opneemt.

Inmiddels durf ik iedereen te bellen. Mijn vrouw, mijn baas, de tandarts, de Chinees, mijn schoonmoeder en Jody uit Epe van de marktplaatsadvertentie "schattige hangoorkonijnen mogen nu het nest verlaten". En... als ik mijn moeder wil spreken, toets ik nooit meer eerst het nummer van de moeder van vriend M. Kortom, voor alle jongeren met angst om te bellen, neem van deze wijze veertiger aan: het komt goed.

|Doorsturen

Uw reactie