Lampie: Probleem

De zomer duurt maar voort. Afgaand op het gezegde, ‘komt de maïs hoger dan mij, dan is de zomer voorbij’, komt er geen eind aan. Het gewas kwam door de aanhoudende droogte, die arm in arm liep met de hitte, niet tot volle wasdom. Het leverde lilliputtermaïs op, die ultravroeg werd neergesabeld. Dientengevolge zag je een maandje terug al de eerste stoppelvelden. Maar oké, wat kan mij die maïs eigenlijk schelen.

Waar wil ik naar toe? O ja, zo rond de tijd van het afhakken van de stengels krijg ik het Spaans benauwd. Dat is meestal eind september, begin oktober. Het moment dat mijn vrouw verjaart nadert in ras tempo. Even goed lezen, verjaart hè, niet verhaart! En dan merk je dat je een ouwe klo…, herstel kerel wordt. Ze gaat voor streepje 57. Ziet er verder patent uit hoor, als je zegt 56 geloof je het ook, maar toch, de harde cijfers spreken voor zich.

En nu maar hopen dat ze dit niet leest, want dan krijg ik de wind van voren. “De hele wereld hoeft niet te weten hoe oud ik ben!” Daarmee overschat ze de reikwijdte van Vechtdal Centraal en de lezers van mijn column in het bijzonder, maar de boodschap is duidelijk. Tja, oud worden wil iedereen, oud zijn wil niemand. Niks aan.

Als ik het op mezelf mag betrekken, daar zit je dan in de stoere kapstoel bij De Ridder. Een blik op de vloer en je vermoedt dat Sinterklaas zijn baard heeft laten uitdunnen, maar de grijze lokken komen van je eigen schedel. Ooit was de kleur donkerbruin, maar met het verstrijken der jaren werd het valer en valer. Ook verschijnen er rimpels en oorharen.

Daniël is een vakman, maar geen tovenaar. Hij kan alleen afknippen. Bijknippen is een raar woord dat leidt tot verkeerde conclusies. Na het knippen houdt de barbier een kleine spiegel in handen en dat beeld reflecteert weer in de grote spiegel voor me. Komt het door het felle tl-licht, of ontwikkelt zich een minipleintje op mijn kruin? Straks gaan lolbroeken me vragen of dat de plek wordt voor een zwaailicht. Ach nee, verbeelding. Je wordt dikker en je haar dunner, hoort bij het ouder worden.   

Geen probleem hoor, dat mijn vrouw ouder wordt. De afstand tussen ons is drie jaar en dat verschil moet intact blijven. Hopelijk haalt ze me niet in, of loop ik uit, want dat is niet goed hè. Het probleem zit ‘m meer in haar verjaardag op zich. Wat doe je wanneer een dierbare jarig is? Juist, je koopt een cadeautje. Om een beetje origineel voor de dag te komen doe je een beroep op je fantasie. Omdat mijn fantasie me al jaren in de steek laat, doe ik een zwaktebod en leg de poffer bij haar neer. “Wat wil je hebben?” Het antwoord is ook al jaren hetzelfde. “Ik hoef niks.” Of, “een bos bloemen is oké.” Of, zoals een paar jaar terug, “doe maar een nieuwe pan.” Sjees, nog maar een paar dagen. Ik heb een probleem…

|Doorsturen

Uw reactie