Tussen Deventer en Raalte staan raamwerken in de berm, slordig getimmerde rechthoeken van te dunne panlatten die wat wiebelig langs de kant van de weg staan. Wat doet ze daar? Wat die gekleurde panlatten daar doen en wie ze er neer heeft gezet… De grote vraag is uiteindelijk: zijn het eigenlijk wel kunstwerken?

Dat is altijd moeilijk te beantwoorden. Want een kunstenaar legt zijn kunst nooit uit. “ Wat zie je er zelf in?” vraagt die, als je hem om uitleg vraagt. Ik staak dan het gesprek altijd, want het antwoord zou zo maar in de verantwoording voor de subsidieaanvraag terecht kunnen komen.

En toch zie ik wel iets in deze kunst. Door die tien anders gekleurde raamwerken kijk ik iedere keer als ik er langs kom anders naar de achtergrond, alsof het vensters zijn naar de omgeving. De ene keer zie ik een winterse boerderij waar de boek ook in winterslaap lijkt, de andere keer tref ik een drukte van belang, hoogste tijd om het wintervoer in een kuil te persen. En tegelijk zie ik een spiegel, want wat ik waarneem zegt veel over mij, die bumperklever achter mij, ziet vast heel andere dingen. Ik hoop eigenlijk dat hij mijn bumper in de gaten houdt en helemaal niet naar die gammele panlatjes kijkt.

Voor mij zijn het dus wel kunstwerken. Maar laatst op een verjaardag bleek dat anderen het verschrikkelijke dingen vinden. Geldverspilling en zo. Het feest werd er niet gezelliger op toen ik ging uitrekenen hoeveel van die raamwerken je kunt kopen voor de kosten om de Afsluitdijk naar 130 kilometer per uur te krijgen. Dus kan het nog steeds kunst zijn, het maakt de tongen los.

Benieuwd wat jullie er van vinden.

Denne van Knöldert