In 1912, precies honderd jaar geleden, verging de Titanic. De Titanic was een zeer luxe schip dat niet zou kunnen zinken; we weten inmiddels beter. De Titanic gold in die tijd als hét symbool van de vooruitgang. Uit geloof in de onzinkbaarheid had men zelfs reddingboten weggehaald. In dezelfde tijd leefde Oswald Spengler. Hij schreef “Ondergang van het avondland”. Spengler keerde zich tegen ongebreidelde vooruitgangsgeloof en voorspelde de ondergang van Europa. We zijn een eeuw verder en leven midden in de Euro-crisis. Heeft de cultuurpessimist Spengler gelijk gekregen? Op één punt denk ik wel. En Europa lijkt daaraan te bezwijken.

Het beeld is natuurlijk dubbel. Eigenlijk is het somberen in Nederland in deze tijd vreemd. Zoals dominee Kok het in Nijeveen vertelde: raar eigenlijk, die somberheid als je beseft dat Nederland bij de rijkste landen ter wereld hoort, als de mensen in Nederland in grote meerderheid aangeven tot de meest gelukkige te horen. Maar er is ook een andere kant: je zal maar werkloos zijn, of mensen moeten ontslaan.

Misschien heeft dat dubbele beeld wel direct met elkaar van doen. Want echte rijkdom is niet in geld uit te drukken. En dat besef zouden we ook eens politieker moeten maken. Het wordt tijd voor een ander verhaal, een tegenverhaal zoals dominee Kok dat noemde. Het gaat niet om het herstel van de macht, de vergroting van de rol van het geld, maar om de menselijke maat, om bemoediging van mensen.

Op alle nieuwjaarsrecepties (en dat waren er flink wat....) hoorde ik de wens en de hoop om in Ommen vooruit te kijken. En daarbij werd niet gewezen op economische kracht, op meer winst en meer macht, maar op de verbindingskracht van mensen. Zo ook op de nieuwjaarsbijeenkomsten van de voetbalverenigingen. In de jeugdkerk van Nijeveen presenteerde men een geweldig filmpje: ‘ Creando algo de la nada - Panyee FC’ . Zoek het maar eens op op Youtube. Het gaat over voetballende jongetjes in Thailand. Dat filmpje laat precies zien wat die verbindingskracht is.

Er is geen reden voor somberen, als wij maar de menselijke maat als uitgangspunt nemen. De stadsdichter van Ommen Jannes Kuik noemde in zijn nieuwsjaarsgedicht de heer Somberman. “Laat mij spitten in een somberziel. Sta mij toe en uw hoofd wordt lichter..... Bruisend Ommen zal U krijgen”. We hebben sinds kort ook een junior stadsdichter: Merel ter Brinke. Zij pleitte voor ‘”een nieuw gevoel daar binnen in”.

Een nieuw gevoel, het tegenverhaal, dat moet 2012 worden!

Ko Scheele